تحلیل اثر خودپنداره، خوداثربخشی و ویژگیهای شخصیتی بر قصد استفاده از دوچرخه (مطالعه موردی: دانشجویان دانشگاه آزاد واحد تهران مرکزی)
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی واحد دماوند، دماوند، ایران
2 استادیار، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی عمران، دانشگاه گرمسار، گرمسار، ایران
doi
10.22034/tri.2022.286476.2910چکیده
اﺳﺘﻔﺎده از دوﭼﺮﺧﻪ و ترویج فرهنگ دوچرخهسواری یکی از ضروریات جوامع شهری و راهکاری مناسب برای غلبه بر مشکلات ترافیکی به خصوص در کلانشهرها است. فرهنگسازی استفاده از دوچرخه فرآیندی مشکل و زمان بر بوده و علاوه بر صرف هزینههای گوناگون جهت تشویق افراد به این شیوه سفر، نیازمند شناخت دقیق رفتار و عوامل روانشناختی زیربنایی در تمایل و یا عدم تمایل به این شیوه سفر است. باوجود طرحهایی متعدد برای دوچرخهسواری در تهران و سایر کلانشهرهای ایران و صرف هزینه برای این طرحها، ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻋﺪم اﺳﺘﻘﺒﺎل از دوچرخهسواری در بین ساکنان این شهرها وجود دارد. درنتیجه، هدف از این تحقیق ﺑﺮرﺳﯽ ﻋﻮاﻣﻞ روانشناختی مؤثر بر تمایل به استفاده از دوچرخه در ﺷﻬﺮ ﺗﻬﺮان است. روش تحقیق در این پژوهش از ﻧﻮع توصیفی-تحلیلی با تأکید بر پیمایش ﻣﯿﺪاﻧﯽ و تهیه و تکمیل پرسشنامه و درنهایت استفاده از مدل معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی است. در این مطالعه تأثیر متغیرهای سلامت جسمانی، ویژگیهای شخصیتی، خودپنداره، خوداثربخشی و سایر متغیرهای اقتصادی-اجتماعی از قبیل سن، جنسیت، درآمد، تحصیلات بررسی شد. نتایج تحقیق حاکی از سهم قابلتوجه متغیرهای روانشناختی بر قصد استفاده از دوچرخه است. متغیر ویژگی شخصیتی روان رنجوری بیشترین اثر منفی و متغیر روحیهی مثبت به همراه خودپندارهی روانی و خوداثربخشی بیشترین اثر مثبت را بر قصد استفاده از دوچرخه نشان دادند.