مطالعه نشانه شناسانه اشعار وطنی شوقیات

نویسندگان

1 پردیس فارابی دانشگاه تهران

2 پردیس فارابی دانشگاه تهران

doi
10.22067/jall.v11i20.71214
چکیده

   چشم‌انداز گسترده و گوناگون شعر احمد شوقی، نشان از قدرت تخیّل و میزان پویایی آن دارد. نشانه­ های خودنما، آرزوهای قلبی شاعر را به نمایش می­گذارد و عاطفه ­ی خواننده را بر می­انگیزد. این نشانه­ ها همراه با تصویرهایی آکنده از دل‌تنگی، برای القای پیام وطن‌دوستی و ملی­گرایی و در بیان تأثرات ذهنی شوقی به مخاطبان پویانمایی می­کنند. پژوهش حاضر می­کوشد با روش توصیفی- تحلیلی، جلوه ­هایی از حس ملی­گرایی شاعر را در چهار محور نشانه­ های زیبایی ­شناختی کلام، نشانه­ های زمانی و مکانی، نشانه­ های مربوط به هنجار گریزی نحوی و تحلیل متن به اعتبار محور افقی و عمودی بررسی کند. این نشانه­ ها نه‌ تنها به‌ قصد هنرنمایی ادبی و آفرینش تصاویر شعری، بلکه در جهت تولید معنا، برجسته ­سازی افکار و تجارب روحی و عاطفی شاعر به کار گرفته شده­اند. این نشانه ­های معنایی باعث افزایش عاطفه در کلام، تصویر آفرینی، جلوه­گری کلام و برانگیختن حس نوستالژی، و درنتیجه باعث ایجاد خوانش­های متعدد در ذهن مخاطب خواهد شد.