ارزیابی مقاومت فشاری و رفتار تنش- کرنش لایه اساس حاوی تراشه آسفالت
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، دانشکده مهندسی عمران، آب و محیط زیست، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشیار، دانشکده مهندسی عمران، آب و محیط زیست، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 دانشیار، مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، تهران، ایران
doi
10.22034/tri.2023.391322.3140چکیده
استفاده از مصالح تراشه آسفالت به عنوان یک نوع مصالح بازیافتی، در لایه آسفالت یا لایه اساس در روسازی امکان پذیر است. معمولا این مصالح به دلیل تغییرپذیری و مقاومت ناکافی، همراه با افزودنی تثبیت کننده مورد استفاده قرار میگیرند. در این مقاله مقاومت فشاری محدود نشده نمونههای تراشه آسفالت تثبیت شده با سیمان طی یک مطالعه آزمایشگاهی مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفته است. در ساخت نمونههای استوانهای فشاری، از سیمان با درصدهای 4، 5 و 6 استفاده شده است. نمونهها با انرژی تراکمی استاندارد تهیه شده و در دورههای 3، 7، 28 و 90 روزه در اتاق رطوبت عمل آوری شدهاند. ساخت نمونهها بر اساس استاندارد 558 ای اس تی ام (خاص تراکم خاک- سیمان) بوده و آزمایش فشاری محدود نشده به روش کرنش کنترل و با سرعت 1.3 میلیمتر بر دقیقه انجام شده است. به منظور بررسی تأثیر رطوبت ساخت، علاوه بر رطوبت بهینه رطوبت های کمتر و بیشتر از بهینه نیز مورد ارزیابی قرار گرفته است. بر اساس نتایج حاصل از این مطالعه آزمایشگاهی، با افزایش درصد سیمان و دوره عمل آوری، مقاومت فشاری محدود نشده و مدول الاستیسیته سکانتی به طور مشهودی افزایش مییابد. همچنین مشخص گردید که در هر طرح اختلاط، برحسب درصد سیمان مصرفی، مقاومت ماکزیمم ممکن است در رطوبت بهینه یا کمتر از بهینه رخ دهد.