مدلسازی مسیریابی بهینهی ریز پرندههای خودمختار با استفاده از سیستمهای استنتاج فازی و الگوریتمهای تکاملی
نویسندگان
1 استادیار آکادمی هوش مصنوعی و فناوریهای نوین، تهران، ایران
2 کارشناسی ارشد، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
doi
چکیده
یک سیستم هدایت خودکار در پرندههای بدون سرنشین را میتوان به دو بخش: سیستم طراحی مسیر و سیستم تعقیب مسیر تقسیم نمود. در این سیستمها باتوجهبه محدودیتهای زمانی و عدم قطعیت موجود در شرایط حاکم بر صحنهی نبرد، استفاده از خبرگی فرماندهان نظامی و شبیهسازی رفتار آنها در انجام فرآیندهای طراحی و تعقیب مسیر از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است؛ لذا باتوجهبه ویژگی سیستمهای استنتاج فازی با بهکارگیری آنها میتوان خبرگی فرماندهان را در هدایت پرندههای بدون سرنشین اعمال نمود. در این مقاله بهمنظور مدلسازی فرآیند مسیریابی آفندی، ریز پرندهها از یک سیستم استنتاج فازی ممدانی با پنج ورودی و یک خروجی برای تعیین وزن یالها استفاده شده است. در هر مرحله از فرآیند تصمیمگیریِ انتخاب مسیر بهینه، نیاز به انجام محاسبات ریاضی پیچیده میتواند الگوریتمهای مسیریابی ریز پرندهها را در شرایط دنیای واقعی بلااستفاده نماید. ازاینرو بهمنظور کاهش وابستگی سیستم مسیریابی و تعقیب هدف به محاسبات ریاضی و استفاده از مزایای الگوریتمهای همه زمانه برای تولید پاسخ بهینه، الگوریتم ژنتیک و الگوریتم ژنتیک با مرتبسازی غیر مغلوب-2 بهعنوان روش حل مدل استفاده شده است. نتایج شبیهسازی نشان میدهد که ترکیب الگوریتم ژنتیک و سیستم استنتاج فاری در انجام فرآیند مسیریابی در شرایط دنیای واقعی دارای کارایی بسیار مطلوبی است و میتواند پاسخگوی نیازهای عملیاتی فرماندهان این حوزه باشد.
