انتخاب ژنوتیپهای برتر بومی آلبالو (Prunus cerasus L)در ایران برای مصارف مختلف تازهخوری و فرآوری
نویسندگان
1 کارشناس ارشد صنایع غذایی، مؤسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران.
2 استادیار مؤسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران
3 دانشیار موسسه تحقیقات علوم باغبانی، پژوهشکده میوههای معتدله و سردسیری، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی،کرج، ایران.
4 دانشیار پژوهشی مؤسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران
doi
10.52547/fsct.19.123.119چکیده
در این پژوهش ۲۳ ژنوتیپ بومی موجود در کلکسیون آلبالوی مشکین دشت کرج از نظر ویژگیهای فیزیکی و شیمیایی شامل وزن، نسبت گوشت به هسته، بافت، مواد جامد محلول، ماده خشک، اسیدیته قابل تیتر، pH، شاخص طعم، تنفس، شاخص رنگ میوه و آب میوه (L*، b*، a*، هیو و کروما) و همبستگیهای آنها مورد بررسی قرارگرفت. نتایج نشانداد که تمامی ژنوتیپها از نظر صفات مورد بررسی تفاوت معنیداری (p ≤ 0/05) داشتند. بر اساس همبستگی شاخصهای رنگی به دست آمده در این پژوهش، میتوان از شاخص a* به تنهایی برای ارزیابی تفاوتهای رنگ قرمز ژنوتیپهای مختلف آلبالو استفادهکرد. با توجه به ویژگیهای مورد بررسی، ژنوتیپهای 100-KB، ۴۵۰-KB، 213-KB با دارابودن ویژگیهای مناسب مانند وزن (g 2/8<)، نسبت گوشت به هسته (۵/۸<) و شاخص طعم (۵/۹<) و اسیدیته (%۷۵/۱>) برای تازهخوری و ژنوتیپهای ۲۳۲-KB و ۲۴۷-KB با وزن (g ۷/۳<) و ماده خشک (% 15<) و تنفس (9000 mg CO2/ kg.hr>)، برای فرآوری مناسبتر هستند. همچنین ژنوتیپهای با اسیدیته (۳٪<) مانند 1۵۷-KB ، ۱۲۱-KB، ۲۳۴-KB و ۱۵۲-KB برای فرآوری ترشی و لواشک، ژنوتیپهای با ماده خشک (٪21<) و شدت قرمزی بیشتر( ۹>a* پوست و ۱۶>a* آب میوه) مانند ۱۳۶-KB و ۴۴۹-KB برای تولید پودر، آلبالو خشک، شربت و نکتار و ژنونیپهای دیررس با سفتی بافت (N۶<) مانند ۳۴۳-KB و ۳۵۳-KB به ترتیب برای فرآوری کمپوت و مربا پیشنهاد میشوند.