بررسی تغییرات مورفولوژیک- فیزیولوژیک دو گونه مرتعی Puccinellia distance و Aeluropus littoralis برای مقابله با خشکی و شوری

نویسندگان

1 عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی, مربی گروه مرتع و آبخیزداری دانشگاه آزاد اسلامی- واحد میبد یزد

2 مربی پژوهشی، بخش تحقیقات بیابان، مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور

3 استاد دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران

4 دانشیار پژوهشی، مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور

5 دانشیار،گروه احیای خشک و کوهستانی دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران

doi
چکیده

بررسی و تعیین مقاومت گیاهان به خشکی و همچنین شوری خاک ازجمله عوامل مهم در انتخاب گونه‌های مناسب برای اصلاح مراتع می‌باشد. بنابراین هدف کلی این تحقیق مقایسه دو گیاه از نظر مقاومت به خشکی و شوری و همچنین امکان مقایسه از نظر تولید ماده خشک آنها می‌باشد. گونه‌های انتخابی شامل Puccinellia distance  و Aeluropus  littoralis می‌باشند. این بررسی به صورت طرح آزمایشی دوبار خرد شده در قالب بلوکهای کامل تصادفی به اجرا درآمد. دو گونه فوق تحت دو تیمار اصلی آبیاری با فواصل 7 و 14 روزه قرار گرفتند. تیمار فرعی شامل تیمارهای شوری به صورت شوری شاهد(آب معمولی)، 100،150، 200 میلی‌مولار کلروسدیم بود. بررسیهای مرفولوژیک شامل تعیین درصد پژمردگی گونه‌ها، تعیین پتانسیل آب برگ و تعیین عملکرد (تولید) گونه‌های فوق بود. بررسیهای آناتومی گیاهان شامل ساختار تشریحی برگ بود. نتایج این آزمایشها نشان داد که با افزایش زمان تنش درصد پژمردگی در گونه Ae-li بیشتر از گونه Pu-diافزایش یافت. همچنین با افزایش تنش میزان وزن خشک ساقه و وزن خشک کل گونه‌های فوق کاهش یافت که میزان کاهش عملکرد در Ae-li  بیشتر از گونه Pu-di  بود. در مجموع، نتیجه‌گیری شد که گونه Pu-di  مقاومت بیشتری به خشکی و گونه Ae-li  مقاومت بیشتری به شوری از خود نشان داد.