شاخص‌های بومی امنیت اجتماعی در مقاصد گردشگری جمهوری اسلامی ایران

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مدیریت گردشگری دانشگاه علم و فرهنگ.

2 استادیار مدیریت گردشگری دانشگاه علم و فرهنگ (نویسنده مسئول).

3 دانشیار علوم سیاسی دانشگاه امام صادق (ع)

doi
10.22054/qjsd.2018.9897
چکیده

چکیده در امنیت اجتماعی نگاه ایجابی در مقابل نگاه سلبی در برقرای امنیت در جامعه قرار دارد به طوری که برخلاف نگاه سلبی که برقراری امنیت در جامعه را فقط از جانب دولت می‌بیند، نگاه ایجابی علاوه بر دولت برای جامعه و گروه‌های متشکل از آن نیز نقش قائل است. ایجاد امنیت مطلوب اجتماعی در یک مقصد گردشگری علاوه بر نقش حمایتی دولت‌ها از جامعه محلی، نیازمند تعامل جامعه میزبان گردشگر با دولت و تعامل گروههای هویتی جامعه است. بر اساس گفتمان ایجابی، شاخص‌های بومی امنیت اجتماعی در مقاصد گردشگری جمهوری اسلامی ایران شناسایی و استخراج شده است. تحقیق حاضر کاربردی بوده و دارای رویکردی توصیفی-تحلیلی است. برای گردآوری داده‌ها از تکنیک اسنادی-کتابخانه‌ای استفاده شده است و برای تحلیل داده‌ها نیز از نظرسنجی خبرگی با استفاده از پرسشنامه خبرگی بهره برده شده است. به طوری که در این پژوهش پس از شناسایی نظریه‌های سه گانه ایجابی امنیت اجتماعی شده (تأمین اجتماعی، فرهنگ اجتماعی و هویت اجتماعی) شاخص‌های مرتبط با این ابعاد از مفاهیم و نظریه‌های جامعه شناسی گردشگری و امنیت اجتماعی استخراج و در ابعاد سه گانه جانمایی گردید. پس از مطالعه و بررسی اسناد، فهرستی از گزاره‌های مرتبط شناسایی، انتخاب و مورد تحلیل قرار گرفتند که سرانجام 8 مؤلفه و 18 شاخص از سه بُعد تأمین اجتماعی، فرهنگ اجتماعی و هویت اجتماعی احصا گردید. شاخص‌های استخراجی می‌توانند ابزاری برای سنجش ظرفیت‌ها و تدوین پیش ران‌ها برای آینده امنیت اجتماعی در مقاصد گردشگری ایران باشند.