چالشهای سیاستگذاری اجتماعی حوزه مسکن و تأثیر آن بر شکلگیری ناهنجاریهای اجتماعی (مطالعه موردی مسکن مهر پرند)
نویسندگان
1 استادیار جامعهشناسی مسایل اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه هرمزگان،
2 دانشجوی دکتری جامعه شناسی مسایل اجتماعی،دانشکده علوم اجتماعی ،دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی،تهران
3 استادیار مددکاری اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبائی (نویسنده مسئول)،
doi
10.22054/qjsd.2018.9599چکیده
مسکن مهر سیاست خانهدار شدن دولت در سالهای اخیر برای آن شهروندانی است که فاقد مسکن بودند. به نظر میرسد عدم برنامهریزی و توجه به مسائل اجتماعی و فرهنگی در تشکیل و ساخت مسکن مهر از سوی تصمیمگیران، باعث پدیداری ناهنجاریهای اجتماعی در آینده خواهد شد. مفهوم مسکن علاوه بر مکان فیزیکی، کل محیط مسکونی را نیز در برمیگیرد که شامل تمامی خدمات و تسهیلات ضروری مورد نیاز برای بهزیستن خانوادهها است. ساخت مسکن حداقلی برای شهروندان بدون توجه به آسیبهای اجتماعی آن، میتواند جامعه را با چالشهای اساسی روبرو کند که حل آنها هزینههای بسیاری را میطلبد. مقاله حاضر بر آن است تا با روش توصیفی-تحلیلی با بهره جستن از نظریههای مختلف حوزه سیاستگذاری اجتماعی، ناهنجاریهای اجتماعی در رابطه محیط مسکونی، اکولوژی شهری و بیسازمانی اجتماعی به تبیین چالشهای سیاستگذاری اجتماعی در حوزه مسکن با تأکید بر شناسایی و سنجش میزان تأثیر مؤلفههای سیاستگذاری اجتماعی در شکلگیری ناهنجاریهای اجتماعی در بین ساکنان مهر پرند، بپردازد. به منظور دستیابی بدین مهم، به کمک ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیونی و تحلیل مسیر میزان همبستگی، اثر و مسیر تأثیرگذاری این مؤلفهها براساس فرضیات تحقیق، سنجیده شده است. نتایج بیانگر آن است که ناهنجاریهای اجتماعی در بین ساکنان مسکن مهر نتیجهی عدم دسترسی به مؤلفههای؛ حس تعلق خاطر، فراغتی و تفریحی، نظارتی و کنترل، ارتباطی و تعاملات اجتماعی، سرمایه اجتماعی، تجانس فرهنگی، دسترسی به کار و اشتغال و سرانههای فرهنگی است که تا حد زیادی در محدوده مورد مطالعه رعایت نشده و بروز پیدا کرده است.