تحلیل رابطه اشتغال نیروی انسانی و راهبرد توسعه پایدار منطقه ای.
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد اقتصاد، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان
2 دانشیار گروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان. (نویسنده مسئول).
doi
10.22054/qjsd.2018.9000چکیده
چکیده با معرفی شاخصهای توسعه پایدار توسط سازمان ملل، علاوه بر اهمیت دادن به متغیرهای کمی اقتصادی، به جنبههای کیفی زندگی انسان همچون آموزش و اشتغال، تأکید شد و اینگونه بیان شد که تقویت و تکامل تواناییها، مهارتها و قابلیتهای انسانی، خطر بیکاری را کاهش و درنتیجه وضعیت اقتصادی - اجتماعی به سمت توسعه پایدار حرکت مینماید. هدف از این پژوهش، تحلیل وضعیت اشتغال در بخشهای عمده اقتصادی استان لرستان طی سالهای 1390-1380 است. برای این منظور از دادههای مربوط به نتایج طرح آمارگیری نیروی کار سالهای 1380 و 1390 استفاده شد تا با بهکارگیری دو مدل اقتصاد پایه و تغییر سهم، به بررسی علل رشد متناسب یا نامتناسب شاغلان استان لرستان نسبت بهکل و همچنین تشخیص بخشهای دارای مزیت نسبی و قدرت رقابتی استان بپردازیم. نتایج حاصل از پژوهش، نشاندهنده نامتناسب بودن وضعیت رشد شاغلان استان لرستان نسبت به شاغلان کشور در دوره مورد بررسی است، بهطوریکه مدل تحلیل تغییر- سهم، علت این عدم تناسب را تغییرات رقابتی و ساختاری منفی بیان میکند؛ بنابراین لازم است با فعالسازی قابلیتهای منطقهای و پیادهسازی برنامههای توسعهای متناسب با شرایط کسبوکار، حجم قابلتوجهی از تقاضا برای اشتغال در استان فعال شود. در عین حال سیستم آموزش مهارتی و تخصصی طرف عرضه نیروی کار نیز مبتنی بر واقعیتهای طرف تقاضا تنظیم گردد. نتایج حاصل از بکارگیری ضریب نسبت مکانی، بیانگر پایهای بودن بخش کشاورزی و غیرپایهای بودن بخشهای صنعت و خدمات و بنابراین توصیه به حرکت بخش کشاورزی استان در جهت مزیت نسبی کشور است.