کاربرد مدلهای فضایی- مکانی در پیشبینی فراوانی تصادفات جادهای (مطالعه موردی: شبکه راههای اصلی استان همدان)
نویسندگان
1 استادیار، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه آزاد تهران شمال، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه بینالمللی امام خمینی قزوین، تهران، ایران
3 مربی،دانشکده عمران و معماری،دانشگاه ملایر،ملایر،ایران
doi
10.22034/tri.2021.250276.2815چکیده
شناسایی بخشهای جادهای با خطر تصادف رویکرد ویژهای برای درک بهتر الگوهای تصادفات و افزایش مدیریت ایمنی جادهای به متخصصان ایمنی ارائه میدهد. روشهای معمول شناسایی مقاطع حادثهخیز و الگوهای تصادف آنقدر قوی نیستند که خصوصیات مکانی دادههای تصادف را در مدل لحاظ کنند. حوادث رانندگی دارای خاصیت فضایی تمایل به وابستگی مکانی دارند، پدیدهای که بهعنوان همبستگی مکانی شناخته میشود. مدلهای فضایی مقدار پیشبینیشده الگوی تصادف را در فضا را توصیف میکند که میتواند ناشی از تغییر در خصوصیات قابلتوجه محیط محلی باشد با توجه به ماهیت گسسته دادههای تصادف و دسترسی محدود به مکانهای دقیق تصادف، یک سطح مداوم که از نقاط گسسته کشیده شده باشد، تراکم تصادف را بهتر منعکس میکند و تصویر واقعبینانهتری از توزیع تصادف ارائه میدهد. در این مطالعه کل محورهای اصلی برونشهری استان همدان بر اساس دادههای تصادف مکانمند از سال 1396 تا 1398 با استفاده از روشهای توزیع چگالی کرنل، رگرسیون وزندار جغرافیایی، رگرسیون پوآسون وزندار جغرافیایی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج مدلها نشان میدهد که مدل رگرسیون پوآسن وزندار جغرافیایی نتایج بهتری برای پیشبینی مکانهای تصادف نسبت به سایر مدلها دارد