تبیین و بررسی مفهوم تابآوری اجتماعی و ارزیابی تحلیلی شاخصهای اندازهگیری آن.
نویسندگان
1 استاد گروه برنامه ریزی رفاه اجتماعی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی
2 کارشناسی ارشد برنامهریزی رفاه اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبائی
doi
10.22054/qjsd.2017.8424چکیده
چکیده در سالهای اخیر بهخصوص بعد از ایجاد بحران مالی 2008، مخاطرات و تغییرات ایجاد شده در حوزه اقتصادی بر سایر حوزهها مثل حوزه سیاسی، زیست محیطی و مخصوصاً حوزه اجتماعی اثرگذار بوده و بر میزان آسیبها و بحرانهای اجتماعی افزوده است. بر همین مبنا مباحث مربوط به مقاومسازی و تابآوری اجتماعی در کنار سایر نظریهها مطرح و در مبادی نظریه و آکادمیک از جایگاه مهمی برخوردار گشته است. در واقع بحث تابآوری اجتماعی میگوید زمانی یک سیستم اجتماعی تابآور است که بتواند مخاطرات موقت یا دائم را جذب کرده و خود را با شرایط به سرعت در حال تغییر، انطباق دهد؛ بدون از دست دادن کارکرد خود. در این مقاله سعی شده است بهروش کتابخانهای مروری بر کتب و مقالات معتبر علمی که در سالهای اخیر در این حوزه منتشر شدهاند، داشته و تعاریف تابآوری اجتماعی و شاخصهای اندازهگیری این مفهوم معرفی گردد. آگاهی از مباحث، تلاش و تجارب کشورهای دیگر در این حوزه میتواند در سیاستگذاریها، برنامهریزیها و حتی اقدامات اجرایی و ارزیابی آنها مفید و موثر واقع شود. واژههای کلیدی: تغییرات، مخاطرات، تابآوری، آسیبپذیری، جوامع تابآور، شاخصها.
