ارایه مدلی برای سیستم مدیریت روسازی راههای روستایی استان مازندران
نویسندگان
1 استادیار، گروه مهندسی عمران، دانشگاه علم و فناوری مازندران، بهشهر، ایران
doi
10.22034/tri.2021.142129چکیده
در سیستم نگهداری راهها، گزینههای مختلفی برای ترمیم و نگهداری مطرح میگردد. اما به واسطه محدودیت منابع، می بایست از میان گزینههای مختلف موجود، گزینه ای مدنظر قرار گیرد که با کمترین هزینه اهداف مورد نظر را تامین نماید و از خسارات زیان بار آتی جلوگیری کند. هدف از پژوهش حاضر بررسی مدیریت روسازی شبکه راههای روستایی استان مازندران میباشد. یکی از مهمترین مراحل در سیستم مدیریت روسازی ارزیابی شرایط فعلی روسازی میباشد که بدین منظور از شاخصهای گوناگونی استفاده میشود. یکی از شاخصها که از تحلیل دادههای برداشت خرابی استخراج میگردد، شاخص PCI بوده که جز بهترین شاخصها جهت ارزیابی خرابی راههای ایران میباشد. در این پژوهش پس از برداشتهای میدانی و ارزیابی خرابی ها و تحلیل ان با نرم افزار Micro Paver مشخص گردید که روسازیهای جادهای روستایی "شرایط مناسب" با میانگین 76PCI داشتند. روسازیهای آسفالتی که 87 درصد از موجودی روسازی را تشکیل میدهند، دارای میانگینPCI متوسط 74 بودند. روسازیهای بتنی، که 13 درصد از موجودی روسازی را تشکیل می دهند، دارای مقدار کمی بالاتر از PCI 87 بودند. نتایج نشان داد که میزان بودجه پیش بینی شده در حال حاضر 2.0M / YR (تقریبا) است، احتمالاً به کاهش 6 درصدی در کل PCI و همچنین افزایش رکود M & R در طی پنج سال آینده منجر خواهد شد. میزان بودجه 7.1 M/YR حذف رکود تعیین شده بود که در طول دوره تجزیه و تحلیل پنج ساله، کمترین هزینه کل را به دست آورد.