اثر تیمار پس از برداشتی کلریدکلسیم بر عمر انبارمانی و کیفیت میوه برخی از ژنوتیپهای زغالاخته
نویسندگان
1 هیئت علمی بخش زراعی باغی- مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان قزوین
2 هیئت علمی بخش زراعی باغی- مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان قزوین
3 هیئت علمی بخش زراعی باغی. مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان قزوین
4 هیئت علمی بخش زراعی باغی- مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان قزوین
doi
10.52547/fsct.18.116.131چکیده
زغال اخته میوه ای بسیار فسادپذیر است که برای کاهش ضایعات به مدیریت مناسب پس از برداشت نیاز دارد. این مطالعه با هدف افزایش عمر پس از برداشت و عرضه محصول به بازار با استفاده از تیمارهای پس از برداشت کلرید کلسیم انجام شده است. تحقیق حاضر در قالب آزمایش فاکتوریل بر پایه طرح کاملا تصادفی و در سه تکرار انجام شد. فاکتورها شامل 3 تیمار غوطه وری کلرید کلسیم (صفر، 60 و 80 میلیمولار)، 4 زمان انبارمانی (صفر، 10، 20 و 30 روز) و دو ژنوتیپ زغال اخته بودند. نمونه های میوه در مرحله بلوغ (بیش از 90 درصد قرمزی پوست) برداشت و تحت تیمارهای غوطه وری قرار گرفتند. در طی و پایان آزمایش، صفات مختلف فیزیکوشیمیایی میوه ها مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد در ژنوتیپ KKP2 میانگین سفتی و قند میوه کمتر و درصد ازدست دادن وزن بالاتر از ژنوتیپ Hir بود. نتایج نشان داد دو ژنوتیپ از نظر اسیدیته و اسید قابل تیتر تفاوت معنی داری نشان ندادند. سفتی، اسیدقابل تیتر، اسیدآسکوربیک، آنتوسیانین و فنل با گذشت زمان کاهش یافتند. در بین تیمارهای غوطه وری، بیشترین و کمترین مقدار سفتی، اسید قابل تیتر و اسیدآسکوربیک به ترتیب متعلق تیمار کلرید کلسیم 60 میلیمولار و شاهد (آب مقطر) بودند. تفاوت بین تیمار کلریدکلسیم 60 و 80 میلیمولار معنی دار نبود. کمترین از دست رفتن وزن میوه نیز در تیمار 80 میلی مولار کلریدکلسیم بدست آمد.