تبیین الگوی جنگ نامتقارن در دکترین امنیتی ج.ا.ایران درخلیج فارس
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری علوم سیاسی، گروه،علوم سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی ، دانشگاه شیراز، شهر شیراز، ایران ahmadbanafi61@gmail.com
2 استادیار،گروه دفاعی-امنیتی،پژوهشکده انتظامی،امنیتی، اجتماعی،پژوهشگاه علوم انتظامی و مطالعات اجتماعی فراجا، تهران، ایرانhshamouli@gmail.com
3 دانشیار،گروه علوم سیاسی،دانشکده علوم اداری و اقتصاد،دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران Basiri360@gmail.com
4 دانش آموخته کارشناسی ارشد روابط بین الملل ،دانشگاه اصفهان،اصفهان،ایران h.seya@yahoo.com
doi
چکیده
هدف این پژوهش، شناخت و تبیین الگوی جنگ نامتقارن در دکترین امنیتی ج.ا.ایران در مقابل تهدیدات احتمالی پیشرو در خلیجفارس میباشد؛ این پژوهش در پی پاسخ به این سؤال است که الگوی جنگ نامتقارن در دکترین امنیتی ایران در خلیجفارس چیست؟ لذا فرضیه پژوهش بدینصورت تدوین شده است که به دلیل عدم تقارن در توانمندیهای نظامیاز حیث کمی وکیفی میان ایران و کشورهای معارض از جمله آمریکا در منطقة خلیجفارس، شیوه جنگ نامتقارن در قالب استفاده از ادوات جنگی همچون قایقهای تندرو، مین و موشکهای کروز از سوی ایران بهعنوان رکن دکترین امنیتی اتخاذ شده که از رهگذر کاربست آن، ایران سعی دارد بازدارندگی لازم را برای خود به ارمغان بیاورد. یافتههای این پژوهش نشاندهنده این است که ایران به دلیل محدودیتها و الزامات، این شیوه جنگ را انتخاب نموده و بهرهگیری از آن باعث تولید بازدارندگی، خودکفایی، خوداتکایی، تغییر ساختار و نهایتاً تغییر در استراتژی دشمن شده است. در این پژوهش، محققان از تئوریهای «جنگ نامتقارن» بهعنوان چارچوب نظری استفاده نمودهاند. از مطالعه کتب، مقالات، پایاننامهها و اسناد و مدارک علمی و نظامیدر دسترس نیز استفاده شده است. ماهیت این پژوهش از نوع توصیفی و بعضاً تبیینی، و شیوه گردآوری دادهها نیز اسنادی کتابخانهای است.
