طبقهبندی و پایش زمانی-مکانی کیفیت آب زیرزمینی برای مصارف شرب، کشاورزی و صنعت (مطالعه موردی: دشت قزوین)
نویسندگان
1 دانشیار منابع آب، گروه مهندسی آبیاری و آبادانی، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران،
2 کارشناسی ارشد منابع آب، گروه مهندسی آبیاری و آبادانی، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج، ایران.
3 استاد منابع آب، گروه مهندسی آبیاری و آبادانی، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران.
doi
10.22092/idser.2025.371470.1633چکیده
منابع آب زیرزمینی در مناطق خشک و نیمهخشک روند کاهشی کمی و کیفی قابلتوجهی را در سالهای اخیر نشان دادهاند. با توجه به رشد روز افزون جمعیت و کمبود منابع آبسطحی، وابستگی به منابع با کیفیت آبزیرزمینی برای شرب، کشاورزی و صنعت دو چندان شده است. به دلیل اهمیت کشاورزی و وابستگی شدید به آبهایزیرزمینی در قزوین، این منطقه به عنوان منطقۀ مورد مطالعه تعیین گردید. هدف از این پژوهش، طبقهبندی کیفیت آب زیرزمینی و بررسی تغییرات زمانی و مکانی کیفیت آن در دشتقزوین در یک دورۀ 20 ساله با تأکید بر مصارف شرب، کشاورزی و صنعت است. نتایج تحقیق نشان می دهد رخسارهها از کلسیم-بیکربناته به سدیم-کلره و سدیم-سولفاته تغییر یافته که بیانگر برداشت بیش از حد و نفوذ املاح است. از نظر کشاورزی، سهم آبهای نامناسب از 75 به 90 درصد افزایش داشته است. از نظر شرب، آبهای با کیفیت و خوب از 39 به 22 درصد کاهش یافته است و از نظر صنعتی بیش از 93 درصد آبها خورنده یا رسوبگذار هستند. الگوی مکانی نشان داد که آب مناطق شمالی دارای بالاترین و آب مناطق جنوبی دارای پایینترین کیفیت است و روند تخریب از جنوب به شمال پیشروی میکند که نیازمند گامهای فوری مدیریتی برای جلوگیری از تخریب غیرقابل بازگشت آبخوان است.