فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

چکیده ضدعفونی نوک پستان دام از عملیات معمول و تعیین کننده­ی کنترل بیماری ورم پستان و حفظ کیفیت شیرخام محسوب می شود که به دو روش پیش و پس از دوشش انجام می گردد. برای پیشگیری از شیوع بیماری ورم پستان محیطی و مسری و همچنین کاهش بار میکروبی شیرخام از روش فروبردن یا افشاندن ماده ضدعفونی کننده استفاده می­شود. پژوهشگران بر این باورند که ضدعفونی پیش از دوشش، روشی کارآمد برای مقابله با ورم پستان محیطی و ضدعفونی پس از آن راه مناسبی برای مبارزه با ورم پستان مسری تحت بالینی است. ضدعفونی به روش فروبردن قبل از دوشش به طور موثری شمار باکتری­های شیر خام را کاهش می­دهد. اگرچه ضدعفونی نوک پستان پس از دوشش به طور قابل توجهی آلودگی­های میکروبی منتقل شده از لاینر و شست­وشو را کاهش می­دهد، موجب کاهش آلودگی انتقال یافته از دست دوشندگان، آب آبکشی و دستمال حوله­ای کاغذی نمی­شود. این ترکیبات در کشورهای عمده تولید کننده­ی شیر متفاوت است؛ مثلا در نیوزیلند حدود 70% این ترکیبات را یدوفور، 15% کلروهگزیدین و 15% دودسیل بنزن سولفونات تشکیل می­دهد. در این کشور از یدوفور تا غلظت 3/0% جهت ضدعفونی قبل و پس از دوشش استفاده می شود، اما حدود مجاز آن در انگلستان 25/0-1/0% است. براساس مقررات آمریکا، اسپانیا و کانادا از کلروهگزیدین می­توان در محدوده­ی 5/0-11/0% استفاده کرد و مقدار مصرف دودسیل بنزن سولفونات در دانمارک و آمریکا حداکثر 2% است. اگر چه مصرف هیپوکلریت به عنوان ضدعفونی کننده پیش و پس از دوشش در غلظت­ 4-1/0% مطالعه شده، اما در انگلستان حداکثر مجاز آن 2/0 و در آمریکا و کانادا 3/0% است. معمولا کلروهگزیدین، دودسیل بنزن سولفات و ترکیبات آمونیوم چهارتایی پس از دوشش به کار می­روند. استفاده از باکتریوسین­ها در فرانسه رایج است و اخیرا آب الکترولیز شده­ی اندکی اسیدی نیز به عنوان ضدعفونی کننده­ی نوظهور عرضه شده است.