ارائۀ الگوی تبیین سکوت سازمانی در سازمانهای آموزشی با رویکرد آمیختۀ اکتشافی مورد مطالعه: دانشگاه آزاد واحد اصفهان (خوراسگان)

نویسندگان

1 دکترای مدیریت فرهنگی، استادیار دانشکده مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان(خوراسگان). اصفهان، ایران

2 دکترای مدیریت فرهنگی، مدرس مرکز هرند. ایران.

3 دکترای مدیریت فرهنگی، مدرس مرکز فارسان، ایران

4 کارشناس ارشد مدیریت فرهنگی، دانشکده مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان(خوراسگان). اصفهان، ایران.

doi
10.22034/ciu.2022.1310
چکیده

هدف: هدف از انجام این پژوهش، شناسایی مؤلفه‌های کلیدی حاصل از تجارب کارکنان و اعضای هیئت علمی دانشگاه آزاد واحد اصفهان(خوراسگان) از سکوت سازمانی و ارائۀ الگوی مفهومی آن مبتنی بر مدل‌سازی معادلات ساختاری، بر مبنای رویکرد آمیختۀ اکتشافی و طراحی مدل بود. روش: در این پژوهش، روش آمیخته به کار گرفته شد؛ در بخش کیفی، از روش پدیدارشناسی و در بخش کمّی از روش توصیفی، همبستگی مبتنی بر معادلات ساختاری استفاده شد. جامعۀ آماری پژوهش در بخش کیفی، کارکنان و اعضای هیئت علمی دانشگاه آزاد واحد اصفهان (خوراسگان) بود که در بخش کیفی، با روش تمایز حداکثری، مشارکت‌کنندگان در پژوهش انتخاب شدند و پس از انجام 20 مصاحبه، اشباع حاصل شد. به منظور بررسی روایی داده‌های کیفی، از روایی سازه، بیرونی، توصیفی و تفسیری لینکلن و گوبا و به منظور بررسی قابلیت اعتماد، از رویکرد سه‌گانۀ رائو و پری استفاده شد. یافته‌ها: عوامل سکوت سازمانی در چهار مقولۀ اصلی عوامل فردی، عوامل سازمانی، عوامل گروهی و عوامل فرهنگی طبقه‌بندی شدند و پیامدهای حاصل از سکوت سازمانی در دو طبقۀ عوامل سازمانی و عوامل فردی دسته‌بندی شدند. نتیجه‌گیری: تأثیر عوامل تعدیلگر از طریق عوامل سازمانی به پیامدهای سازمانی و تأثیر عوامل تعدیلگر از طریق عوامل گروهی به پیامدهای فردی معنادار نبوده و سازۀ عوامل فردی با مقدار 71/0، بیشترین تأثیر را بر پیامدهای فردی گذاشته بود.