فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

یکی از گونه‏‌های ناشناخته زبان و ادبیات فارسی، ترجمه‏‌های کهن عهد عتیق هستند. معمولاً زبان این متون فارسی و خط آن‌‏ها عبرانی است. یکی از ویژگی‌های این نوع از متون، تأثیرپذیری شدید از ادبیات و زبان عامیانۀ فارسی است. در این مقاله براساس معیارهای زبان‌شناسی اجتماعی، عناصر عامیانه گفتاری و نوشتاری برخی از این متون (ترجمه‌های عهد عتیق) بررسی شده است. براساس این بررسی، زبان متون پیش‏‌گفته در سطح واژگانی از دو جنبه تحت تأثیر زبان عامیانه قرار گرفته است: نخست تحولات آوایی که شامل موارد زیر است: تحول âm / ân > um / un، همگونی آوایی، کاهش واجی، افزایش واجی، انواع مختلف ابدال و قلب. دوم واژه‏‌های گویشی. عناصر گویشی هر زبان پیوستگی تنگاتنگی با زبان و ادبیات عامۀ آن دارند. عناصر نوشتاری غیررسمی نیز از دو جنبه بر این متون تأثیر گذاشته‌اند: الف) استفاده از خط عبرانی؛ ب) اغلاط املایی. براساس تحقیق حاضر می‏‌توان نتیجه گرفت که این نوع از ترجمه‌‏های عهد عتیق از نظر زبانی به گونه عامیانه یا دست‏‌کم غیررسمی زبان نزدیک‏تر هستند.