بررسی تأثیر تغییرات عوامل آموزش و ترویج کشاورزی روی زیرسیستم های زنجیره منابع آب، غذا و انرژی در مدیریت شبکه های آبیاری (مطالعه موردی: شبکه آبیاری قزوین)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری دانشگاه تربیت مدرس دانشکده کشاورزی گروه مهندسی و مدیریت آب
2 دانشیار دانشگاه تربیت مدرس دانشکده کشاورزی گروه مهندسی و مدیریت آب
3 استاد دانشگاه تربیت مدرس دانشکده کشاورزی گروه مهندسی و مدیریت آب
doi
10.22092/idser.2024.363549.1559چکیده
عوامل آموزش و ترویج، چه در بهبود بهره وری منابع آب و چه در رعایت الگوی کشت مصوب توسط کشاورزان، از جمله عواملی است که بسیاری از شاخص های عملکرد شبکه های آبیاری را تحت تأثیر قرار می دهند. اثر این آموزش ها باید در پیوند با منابع آب، غذا، و انرژی در شبکه های آبیاری به صورت سیستمی بررسی شود. این آموزش ها در توسعۀ مدل مفهومی زنجیرۀ آب، غذا و انرژی (نکسوس) ذیل زیرسیستم های "محدودیت توسعه کشاورزی" و "راهکارهای رفع نیاز آبی تأمین نشده" در مرزهای شبکۀ آبیاری قزوین بررسی شدند. مدل کمّی ارائه شده در این بخش که از بررسی تحقیقات گذشته، مصاحبه ها و جمع آوری اطلاعات توسعه یافته است، شامل هشت زیرسیستم است که دو زیرسیستم به طور مستقیم تحت تأثیر متغیر آموزش قرار دارند. شاخص نکسوس به صورت ترکیب خطی از برخی شاخص ها از جمله شاخص های بهره وری آب، بهره وری انرژی، عملکرد محصول و کفایت تحویل آب تعریف شد. در این تحقیق، با در نظر گرفتن تغییرات افزایشی در میزان نفر ساعات آموزشهای ترویجی، در سه گزینۀ 20، 40 و 60 درصد، میزان تغییرات شاخص های کفایت شبکه و بهره وری آب کشاورزی و در نهایت شاخص نکسوس بررسی گردید. بیشترین میزان اثربخشی در گزینه 60 درصد افزایش در آموزش های ترویجی به دست آمد که برابر با 23/25 درصد بوده است. از طرفی، بالاترین سرعت اثربخشی در گزینۀ 20 درصد به مقدار 1/83 درصد مشاهده گردید. با توجه به نتایج به دست آمده میتوان به اهمیت تأثیر عامل آموزش در کنار دیگر عوامل فنی و مدیریتی در روند کلی بهبود سیستم اشاره کرد.