فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

یکی از مهم­ترین چالش­های حال و آینده، به ویژه در مناطق خشک جهان، کم ­آبی است. یکی از روش­های بهبود بهره وری آب و مدیریت بهتر آب مصرفی در بخش کشاورزی، کاربرد مواد جاذب رطوبت است. هدف از تحقیق حاضر ارزیابی اثر کاربرد پلیمر جاذب رطوبت آکواسورس بر پارامترهای فیزیکی و منحنی مشخصۀ رطوبتی سه بافت مختلف خاک است. آکواسورس نسل جدیدی از پلیمرهای جاذب رطوبت بر پایۀ پتاسیم است که زیست­ تخریب­ پذیر بوده و فاقد ترکیب مخرب آکریل آمید است. به این منظور، آزمایش­هایی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با 3 تکرار اجرا شد که فاکتور اول چهار درصد وزنی از پلیمر جاذب رطوبت (صفر، 5/0، 1 و 2 درصد وزنی پلیمر/خاک) و فاکتور دوم سه بافت مختلف خاک (لوم­ شنی، لوم ­رسی و رس­ی سیلتی) بود. نتایج بررسی­ها نشان داد که در تمامی بافت­های خاک مورد مطالعه، کاربرد مادۀ جاذب رطوبت و افزایش سطح مورد استفاده، میزان رطوبت را در نقطۀ ظرفیت زراعی و نقطۀ پژمردگی دائم افزایش داده­است. بیشترین مقدار رطوبت قابل استفاده گیاه در بافت­های لوم­ شنی، لوم ­رسی و رسی­ سیلتی به ترتیب به میزان 8/9، 8/13 و 7/12 درصد حجمی و مربوط به کاربرد 5/0­ درصد وزنی مادۀ جاذب رطوبت در این تیمارهاست. کاربرد مقادیر بیشتر سبب کاهش رطوبت قابل استفاده برای گیاه شده­است. بنابراین، با آنکه پلیمر جاذب رطوبت آکواسورس در جذب آب توانایی خوبی دارد، اما در سطوح بالای استفاده اثر بازدارندگی دارد و قادر به تخلیۀ مطلوب رطوبت نیست.