فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

شعر عامۀ بختیاری، از نظر گونه­­شناسی، تنوع و بسامد بالایی دارد. گونه­های مختلفی مانند سُرو، دوالالی، صیادی، شَوخین، بَلال و برزگری از آن جمله است. گونۀ برزگری که با نام­های بَوِرو، باوِرو، بیداد و بَرزِیَری نیز شناخته می­شود، روایتگر دلتنگی­، عشق، اندوه، آرزوها، و دغدغه­های دروگرانی است که فصل بهار، در گرمسیر بختیاری، دور از خانواده و ایل، به درو و برداشت محصولات کشاورزی مشغول بودند. آنان احساسات و عواطف خود را در قالب شعر با آواز بیان می­کردند. یکی از مضامین اصلی این اشعار، حس نوستالژی برزگر دورافتاده از خانواده است. در پژوهش حاضر عوامل و وجوه مختلف نوستالژی در اشعار برزگری بررسی شده است. این نوستالژی به دو گونۀ زنانه و مردانه تقسیم می­شود. از وجوه برجستۀ نوستالژی مردانه در شعر برزگری می­توان به دلتنگی برای زادگاه، یادآوری خاطرات وصال با معشوق، حسرت برای وارگه­ها و چشمه­های سردسیر، دلتنگی برای طبیعت به­ویژه گیاهان سردسیر، غم غربت و تنهایی اشاره کرد. نوستالژی زنانه، حالات روحی زنان چون انتظار و فراق را نشان می­دهد.