بررسی وضعیت اسراء ایرانی جنگ تحمیلی (عراق علیه ایران) در کشور عراق از منظر اخلاقی
نویسندگان
doi
چکیده
زمینه و هدف: "کنوانسیونهای چهارگانه ژنو 1949 و پروتکلهای الحاقی 1977" در تعاملات بینالمللی، مبنای ارزیابی رفتار دولتها با اسراء جنگی میباشد. کنوانسیون سوم این مجموعه اختصاص به اسراء جنگی دارد. در این مقاله چگونگی و زمان اعلام به اسارات درآمدن سربازان ایرانی، شکنجه اسراء جنگی، مراقبتهای بهداشتی- درمانی و چگونگی انتخاب نگهبانان و مراقبین عراقی اردوگاههای اسراء ایرانی، در طول جنگ تحمیلی مورد بررسی قرار گرفته است. روشها: چهار موضوع «اسارت غیر نظامیان»، «وضعیت بهداشت و درمان اسیران»، «شکنجه اسیران»، « چگونگی انتخاب سربازان اردوگاهها» در مورد رفتار با اسیران ایرانی در جنگ تحمیلی انتخاب و در مقایسه با کنوانسیون سوم ژنو 1949 و پروتکلهای الحاقی به آن، مبنای مطالعه حاضر قرار گرفت. در تحلیل و نتیجهگیری با مطالعه کتابخانهای، به موازین اسلامی در مورد رفتار با اسیران جنگی نیز اشاره شده است. یافتهها: در هر چهار موضوع مورد بررسی در این مطالعه نقض حقوق انسانی و موازین بینالمللی بهصورت آشکار و مکرر اتفاق افتاده است. رفتار زندانبانان و نظامیان عراقی با اسیران ایرانی، هیچگونه نسبتی با حقوق انسانی و موازین اسلامی نداشته است. نتیجهگیری: رفتار رژیم بعثی عراق با اسیران جنگی ایرانی، غیر انسانی و بر خلاف موازین انسانی و اسلامی و کنوانسیونها و قراردادهای بینالمللی بوده است. بزرگ داشتن، اهانت نکردن، آزار نرساندن و خوش رفتاری با اسیران جنگی همه از سفارشات اخلاق اسلامی است که در این دوره از اسارت رزمندگان ایرانی به هیچوجه در شأن آنان رعایت نشده است.