واکاوی ساختار دوام و تسری فساد در شهرداری تهران
نویسندگان
1 استادیار گروه طراحی شهری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر، تهران، ایران
2 کارشناس ارشد مدیریت شهری، گروه طراحی شهری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر، تهران، ایران.
doi
10.22059/jfaup.2023.354955.672845چکیده
امروزه فساد در حوزه عمومی را پدیدهای پیچیده، سیستمی، نظامیافته و جمعی که گاهی اوقات از نظر اجتماعی عادیسازی شده است، تعریف میکنند. با فراگیری فساد در دو دهه گذشته، یک توافق کلی به وجود آمده است که فساد در برابر تلاش برای مهار آن مقاومت میکند. این در حالی است که تأکید عمده پژوهشهای انجام شده معطوف بر شناسایی بسترهای شکلگیری فساد بوده است. بنابراین، تلاش پژوهش حاضر بر این است تا در قالب مفاهیم نوین شبکهای و نظاممند فساد، ساختار دوامپذیری و تسری فساد را شناسایی کند. از آنجایی که حکومتهای محلی یکی از محملهای اصلی فساد به لحاظ حجم کاری، میزان تعاملات، نوع فعالیت و منابع در اختیار هستند، هدف پژوهش حاضر، شناسایی ساختار «دوام و تسری فساد» در شهرداری تهران است. این پژوهش در دسته پارادایم تفسیرگرایی قرار میگیرد و در آن از تحلیل محتوای کیفی برای تفسیر دادههای متنی منتج از مصاحبههای عمیق نیمهساختاریافته استفاده شده است. یافتههای این پژوهش بیانگر آن است که «انحصار نظام قدرت» مهمترین مفهوم شناساییشده است، به گونهای که «مرجعیت مراجع قدرت» و «نبود نظام ارزیابی» ناشی از همپوشانی متقابل اشتراک و تعارض منافع، به ترتیب منجر به «تحکیم و تسری شبکه روابط فاسد» در ساختار شهرداری تهران شده است.