بازنماییِ کارکرد اجتماعیِ عزاداریِ امام حسین در معماری حسینیههای ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه معماری، دانشکده فنی و مهندسی، واحد اصفهان خوراسگان دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
2 استادیار گروه معماری، دانشکده فنی و مهندسی، واحد اصفهان)خوراسگان(، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
doi
10.22059/jfaup.2023.346998.672797چکیده
کالبد هر اثر معماری متأثّر از روحی است که شرایط طبیعی، اجتماعی، سیاسی و ... بدان میدمد. لذا در یک زمان واحد در جوامع مختلف شاهد ویژگیهای کالبدی متفاوت برای بناهایی با کارکرد یکسان هستیم. بررسی میزان و چگونگی تأثیر هر یک از این عوامل میتواند منجر به درک بهتر از علل شکلگیریِ گونه خاصی از بنا، ویژگیهای خاص و وقوع تحولات فرمی و کارکردی در آن شود. حسینیهها به عنوان گونهای از فضای جمعی برای برگزاری آیین عزاداریِ امام حسین و سیر تحولات کالبدیِ آنها در ایران موضوع اصلیِ این مقاله قرار گرفتهاند. در این راستا تلاش شده تا به این پرسش اصلی پاسخ داده شود که تاثیر کارکرد اجتماعی-سیاسیِ آیین عزاداریِ امام حسین در ایران، در تحولات کالبدی-فضاییِ مکانهای برگزاریِ این آیین به خصوص در شهرهای مرکزی ایران (اقلیم گرم و خشک) چیست؟ این مقاله رویکردی کیفی دارد که فنِّ گردآوریِ دادههای آن بررسیِ اسناد و مشاهده است. پژوهش از نظر شیوۀ تحلیل دادهها نیز یک پژوهش تاریخی محسوب میشود. یافتههای پژوهش نشان میدهد همانطور که کارکرد اجتماعیِ آیین عزاداریِ امام حسین در ایران از آغاز تا پایان حکومت قاجار در چهار مرحله، دچار تحولاتی بنیادین شده، مکان برگزاری این مراسم و کالبد معمارانۀ آن نیز تحت تاثیر کارکرد اجتماعیِ مراسم، دچار تحولاتی اساسی گشتهاست.