سنجش کانسپت معماری فضای نیایشگاهی در دوران ماد در نوشیجان تپه ، زاربلاغ و تپه ازبکی
نویسندگان
1 دانشیار گروه مرمت بناها و بافتهای تاریخی، دانشکده معماری، دانشکدگان هنرهای زیبا،دانشگاه تهران،تهران، ایران.
2 استادیار پژوهشکده باستانشناسی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
3 دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات معماری، گروه مرمت بناها و بافتهای تاریخی دانشکده معماری، دانشکدگان هنرهای زیبا،دانشگاه تهران، ایران.
doi
10.22059/jfaup.2023.346055.672789چکیده
مادها به عنوان اولین حکومت یکپارچه و مرکزی ایران شناخته میشوند. معماری این حکومت به واسطه کاوشهای محدود و تاریخگذاریهای مبهم، دچار ابهاماتی است. بخش عمده معماری ماد را تالارهای ستوندار، مجموعه انبارها و فضاهای نیایشگاهی تشکیل میدهند. فضاهای نیایشگاهی به واسطه اطلاعات ناکافی از آیین مادها بهعنوان پر ابهامترین بخش معماری ماد شناخته میشوند. نیایشگاه مرکزی نوشیجان مهمترین فضای نیایشگاهی ماد است که در جریان کاوشهای آن مشخص شد که این نیایشگاه بدون کوچکترین آسیبی مهر و موم شده است. با کاوشهای بیشتر در قلمرو حکومتی ماد، محوطههای دیگری با شرایط یکسان با نوشیجان آشکار شدند که گمان میرود سرنوشت یکسانی با این نیایشگاه داشتند. در این پژوهش با روش توصیفی_تحلیلی و مطالعه موردی و با هدف خوانش معماری از کانسپت طراحی و کارکرد فضاهای نیایشگاهی ماد، سنجشی معمارانه بین نیایشگاه مرکزی نوشیجان تپه، نیایشگاه زاربلاغ و تپه ازبکی صورت گرفته است، این سنجش در انتها دستیابی به یک الگوی مفهومی دو بخشی در طراحی این نیایشگاهها را میسر میسازد. در بخش نتیجهگیری، همانندیهای این نیایشگاهها در زمینه کانسپت و ساختار معماری، بستر محیطی و مصالح ساختمانی ذکر خواهد شد. در نهایت به شباهتهای ساختاری و عملکردی بناهای مذکور با نیایشگاه غربی نوشیجان تپه، بنای سنگی واسون کهک، نیایشگاه تخچرآباد بیرجند و نیایشگاه حاجیخان فامنین نیز اشارهای خواهد شد.