فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

با توجه به نگرانی فزاینده جامعه جهانی نسبت به افزایش مشکلات زیست محیطی ناشی از استفاده از سوخت‌های فسیلی، توجه به سیستم‌های جذب سطحی در چند دهه گذشته افزایش یافته است. از اصلی‌ترین مشکلات این سیستم‌ها، ضعیف بودن انتقال حرارت در بستر جاذب به دلیل پایین بودن ضریب هدایت حرارتی آن می‌باشد. در این مطالعه سعی شده است با مدل‌سازی عددی، تاثیر روش‌های بهبود انتقال حرارت در بستر جاذب بر عملکرد سیستم جذب سطحی بررسی شود. از جمله این روش‌ها می‌توان به بکارگیری سطوح حرارتی گسترش یافته و افزودن ذرات فلزی به بستر جاذب اشاره کرد. به‌کارگیری ذرات فلزی باعث افزایش ضریب هدایت حرارتی موثر بستر به میزان حداقل 100% می‌شود. نتایج نشان می‌دهند با کاهش فاصله و ارتفاع فین‌ها و نیز افزایش ذرات فلزی به بستر جاذب زمان سیکل به میزان قابل ملاحظه ای کاهش می‌یابد، که در نهایت موجب افزایش ظرفیت سرمایشی مخصوص سیستم جذب سطحی می‌شوند؛ هر چند که با کاهش فاصله فین‌ها تاثیر افزایش ذرات فلزی بر کاهش زمان سیکل و افزایش ظرفیت سرمایش مخصوص تضعیف می شود. هم‌چنین نتایج نشان می‌دهند با افزایش ارتفاع فین‌ها ضریب عملکرد سیستم جذب سطحی افزایش یافته در حالی‌که ظرفیت سرمایش مخصوص آن کاهش می‌یابد. از طرفی کاهش فاصله فین‌ها هم‌زمان باعث افزایش ضریب عملکرد و ظرفیت سرمایش مخصوص سیستم جذب سطحی می‌گردد.