سنجش عوامل تاثیرگذار بر میزان رضایت از سکونت در محلات بلافصل ایستگاههای مترو
نویسندگان
1 علم وصنعت ایران، شهرسازی
2 علم و صنعت ایران، شهرسازی
doi
چکیده
مترو یکی از کارآمدترین وسایل حمل و نقل عمومی است. در شهری مانند تهران علی رغم عوامل محدودکننده استفاده از خودرو، توسعه یک شبکه ریلی شهری اجتناب ناپذیر میباشد. در کنار ویژگیهای مثبت مترو بر بهبود وضعیت حمل و نقل شهر تهران، این سیستم مشکلاتی برای ساکنان محلات بلافصل آنها بوجود آورده است. مشکلات اجتماعی شامل تغییر ساختارهای اجتماعی، نفوذ افراد غیربومی در محله و... درکنار مشکلات ترافیکی مشتمل بر افزایش ترافیک محلی و بر هم زدن آسایش، افزایش آلودگی صوتی، پارکینگ حاشیهای و... بر میزان رضایت از سکونت ساکنان در محلات مجاور تاثیرگذار است. هدف این نوشتار، بررسی عوامل تاثیرگذار بر رضایتمندی از سکونت در محله بعد از احداث ایستگاه مترو، شامل ویژگیهای فردی استفاده کننده از مترو و شاخصهای مطلوبیت کیفیت اجتماعی، کالبدی و ترافیکی، بوسیله مدلی پیش بینی کننده است که میزان رضایت ساکنین محلات را با شناسایی متغیرهای تاثیرگذار اندازه گیری کند. در تحقیق حاضر پس از بررسی ایستگاههای مترو خطوط یک و دو مترو شهری تهران، دو ایستگاه مترو دانشگاه شریف و ایستگاه مترو دانشگاه علم و صنعت ایران برای نمونه انتخاب شدند و 160 پرسشنامه در میان ساکنین محلات بلافصل آنها توزیع و تکمیل شد. نتایج مدل حاکی از آن است که شاخص های جنسیت و سن از میان ویژگی های فردی و مطلوبیت شاخص-های اجتماعی و کالبدی بر میزان رضایت از سکونت در محله بعد از احداث ایستگاه مترو تاثیر گذار هستند.
