فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

امروزه استفاده مجدد سازگار به عنوان یکی از راهبردهای اصلی برای حفظ میراث معماری محسوب می‌شود. این فرآیند عموماً به حفاظت از بناهای میراثیِ بدون استفاده از طریق تبدیل آنها برای استفاده‌های جدید و عملکردهای مناسب‌تر، ضمن حفظ ساختار، شخصیت، و هویت اصلی آنها برای نسل‌های آینده اشاره دارد. نیاز به یادگیری از تجارب گذشته و ارزیابی اشتباهات و موفقیت‌ها پس از استفاده مجدد همواره وجود دارد؛ و به دلیل اهمیت داشتن رویکردی یکپارچه در ارزیابی پروژه‌های استفاده مجدد، تعیین شاخص‌هایی جامع که دارای وزن می‌باشند، ضرورت می‌یابد. در مقاله حاضر ابتدا شاخص‌های استفاده مجدد سازگار با بررسی متون نظری و اسناد بین‌المللی این حوزه تعیین، و سپس با وزن‌دهی آنها به روش F’ANP مدل ارزیابی استفاده مجدد سازگار از خانه‌های میراثی تهران ارائه می‌گردد. نتیجه حاصل از این بررسی نشان می‌دهد که 4 معیار «ارتقاء ساختار اقتصادی»، «توسعه فرهنگی- اجتماعی»، «پایداری کالبدی»، و «ملاحظات محیطی» بیشترین تأثیر را بر استفاده مجدد سازگار از خانه‌های میراثی تهران داشته‌اند و شاخص «توجه به ویژگی‌های منطقه» با بالاترین وزن نهایی، بیشترین اهمیت را در ارزیابی دارد. پس از سه شاخص ملاحظات محیطی، شاخص‌های پتانسیل کالبدی تغییر عملکردی، ایجاد فرصت‌های شغلی، اقدامات حفاظتی، توسعه گردشگری، و تداوم منزلت فرهنگی در اولویت‌های بعدی می‌‌باشند.