افکار خودکشی در دانشجویان در دورۀ کووید-19: نقش دلبستگی به خدا، بهزیستی معنوی و تابآوری روانشناختی
نویسندگان
1 دکترای روانشناسی، دانشیار دانشگاه ملایر
2 گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور
doi
چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان شیوع افکار خودکشی در دانشجویان در دورۀ کووید- با تأکید بر نقش دلبستگی به خدا، بهزیستی معنوی و تابآوری روانشناختی انجام شد. روش: روش پژوهش، توصیفی- همبستگی بود. از میان دانشجویان دانشگاه ملایر و دانشگاه پیام نور سمنان، 311 دانشجو از طریق نمونهگیری در دسترس در پژوهش شرکت کردند. برای گردآوری دادهها از مقیاسهای افکار خودکشی بک، فرم کوتاه پرسشنامۀ دلبستگی به خداوند، مقیاس بهزیستی معنوی و مقیاس کوتاه تابآوری استفاده شد. برای تجزیهوتحلیل دادهها از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیّری با روش گامبهگام استفاده شد. یافتهها: نتایج نشان داد که 51/13 درصد دانشجویان در دورۀ کووید-19 دارای افکار خودکشی و 96/0 درصد آمادگی برای خودکشی داشتند. دانشجویان مجرد میانگین افکار خودکشی بیشتری نسبت به دانشجویان متأهل داشتند. میانگین افکار خودکشی در دانشجویان سال دوم و سال چهارم بیشتر از سال اول و سال سوم بود. بین دلبستگی به خدا، بهزیستی معنوی و تابآوری روانشناختی با افکار خودکشی رابطۀ منفی وجود داشت؛ بر اساس نتایج رگرسیون چندمتغیّری به روش گامبهگام تابآوری روانشناختی، دلبستگی به خدا و بهزیستی معنوی به ترتیب در پیشبینی افکار خودکشی دانشجویان در دورۀ کووید-19 نقش منفی معنادار داشتند. نتیجهگیری: بر اساس نتایج، توجه به دلبستگی به خدا، بهزیستی معنوی و تابآوری روانشناختی و آموزشهای مبتنی بر این متغیّرها میتواند کاهش افکار خودکشی در دانشجویان را در دورۀ بیماریهای همهگیر مانند کووید-19به دنبال داشته باشد.