واکاوی ریشههای تحول و نقد دوره دوم آموزش معماری در دانشکده هنرهای زیبا (1347-1359)
نویسندگان
1 استادیار گروه معماری، دانشکده معماری، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران،
doi
10.22059/jfaup.2021.300772.672434چکیده
هدف این تحقیق واکاوی ریشه های تحول و نقد دوره دوم آموزش آکادمیک معماری از سال تا 1348 تا 1359 در دانشکده هنرهای زیبا است. روش بهکار رفته در این تحقیق تحلیل تفسیری-تاریخی است. بررسی های تحقیق نشان میدهد که ریشه های تحول با توجه به عوامل بیرونی نظیر تحولات در مقیاس جهانی، تحولات اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی کشور و تغییر سیستم آموزشی در دانشگاه تهران، و عامل درونی تغییر شرایط در دانشکده هنرهای زیبا بود. از اصلیترین نقاط قوت این تحول توجهاتی در زمینههای مباحث تئوریک معماری، تحولات روز دنیا، مسائل اجتماعی و مقولات شهرسازی بود. مهم ترین نقاط ضعف را میتوان عدم تحقق سیستم منسجم آموزشی، غلبه بعد نظری بر عملی و عدمتوجه کافی به ابعاد فنی و اجرایی دانست.به نظر میرسد چنانچه تحولات حالتی تدریجی مییافت به موفقیت های بیشتری منجر میشد. کوتاهی این دوره از نظر زمانی در عدم شکلگیری یک سیستم آموزشی منسجم مؤثر بوده است. با توجه به تاثیرپذیری سیستم آموزش حالحاضر معماری در کشور از تحولات این دوره، به نظر میرسد توجه به اهداف و روش های این دوره، هم گام با تحولات روز دنیا و با در نظر گرفتن نیازهای در حال تحول جامعه ایران در تقویت آموزش حالحاضر معماری موثر است.