آسیبشناسی آموزش در کارگاههای معماری با رویکردی سازندهگرا به ماهیت دانش طراحی
نویسندگان
1 استادیار گروه معماری موسسه آموزش عالی عمران و توسعه،همدان،ایران
2 استادیارگروه معماری،دانشکده هنرومعماری،واحدهمدان،دانشگاه آزاداسلامی،همدان،ایران
3 استادیارگروه معماری،دانشکده هنرومعماری،واحدهمدان،دانشگاه آزاداسلامی،همدان،ایران
4 استادیار گروه فلسفه هنر، دانشکده هنر و معماری، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران.
doi
10.22059/jfaup.2021.322741.672619چکیده
این مقاله رویکردی سازندهگرا به ماهیت دانش طراحی دارد و با تاکید بر یادگیریسازندهگرا به بررسی آموزش در کارگاههای معماری و آسیبشناسی شیوة مرسوم در کارگاه معماری میپردازد. سوال این تحقیق عبارت است از، چگونه میتوان با تحلیل ماهیت دانش طراحی، چهارچوبی جهت آسیبشناسی آموزش کارگاهی تبیین نمود؟ روش تحقیق این مقاله نظریه زمینهای است که برای افزایش اعتبار پژوهش، گردآوریدادهها با استفاده از اجماع سه شیوه (منابع و مستندات معتبر، مصاحبه با اساتید و مطالعة میدانی از کارگاههای معماری) انجام میشود. تحلیل دادهها نشان داد که یادگیری سازندهگرا رویکردی مناسب برای آموزش در کارگاههای طراحی است زیرا که دانش طراحی باید ساخته شود و قابل انتقال نیست. برای طراحی، دانشی از پیشتعیین شده وجود ندارد، بلکه دانش طراحی در حین فرآیند طراحی بر اساس عوامل مختلفی که وجود دارد، همزمان با طراحی ساخته میشود. از اینرو در کارگاههای طراحی باید به دنبال ساخت دانش باشند، که از آسیبهای مهم در کارگاهها، در حین انجام دادن تولید میشود. از عوامل مهم در ساخت دانش طراحی کارگروهی و تعامل بین اعضای گروه است، نبود کارگروهی موثر در کارگاههای طراحی از کاستیهای آن محسوب میشود. در ارزیابی نهایی، عدم توجه به تواناییهای فردی، مقایسه نهایی هر شخص با بقیه دانشجویان کارگاه از آسیبهای این محیطها میباشد.
