چارچوب شناسایی، تحلیل و بررسی قرارگاه‌های رفتاری در طراحی فضاهای مسکن- نمونه موردی منطقه فرهنگ‌شهر شیراز

نویسندگان

1 3rd Goldasht, Moaaliabaad

2 دانشگاه شیراز، دانشکده هنر و معماری، گروه معماری

3 دانشیار بخش معماری دانشکده هنر و معماری، دانشگاه شیراز، ایران

doi
10.22059/jfaup.2021.306903.672503
چکیده

کیفیت ساماندهی رفتاری بر فضا و نحوه ساماندهی فرم ها اثرگذار است، لذا شناخت الگوهای رفتاری، باعث افزایش آگاهی معماران نسبت به میزان پاسخگویی شیوه طراحی به نیازهای رفتاری کاربران می­گردد و که نتیجه این آگاهی رویکرد منطقی و غیر کلیشه­ای در طراحی است. لذا این پژوهش به بررسی، شناسایی و تحلیل قرارگاه‌های رفتاری در فضای مسکونی می­پردازد. میزان تطابق طراحی فضایی در کاربری مسکونی کنونی با نیازمندی­های فضایی در زندگی روزمره این پرسش را مطرح می­کند که معماری معاصر ایران تا چه میزان توانسته است فضایی مناسب خواست­ها و تمایلات رفتاری انسان امروزی را طراحی کند. این پژوهش  توصیفی-تحلیلی بوده و با استفاده از بررسی غیرمداخله‌گرانه نمونه‌های عینی، به همراه کاربست ابزارهای محقق‌ساخته شامل جدول‌های شناسایی قرارگاه‌های رفتاری و مشخصات ترسیم‌ شده توسط کاربران، اطلاعات را جمع‌آوری می‌نماید. یافته‌های این پژوهش به شناخت قرارگاه‌های رفتاری، شبکه‌ی الگوهای مکان-رفتار و خصوصیات و ویژگی‌های زمانی و مکانی آن‌ها می­انجامد. این پژوهش در پی شناخت شاخصه‌های مکان-رفتار، فهم صحیح و واقع‌نگرانه‌ای از شبکه رفتار فضایی، بررسی میزان تداخل قرارگاه‌های رفتاری و شدت و ضعف و اثرگذاری آن در فضای خانه‌های امروزی در منطقه فرهنگ‌شهرشیراز است. نتایج پژوهش به ارائه روشی جهت پاسخ بهینه فضایی به رفتارهای دلخواه و درخور زیستی می­ا­­نجامد.