تاثیر فرم در معنای مکان آموزشی بر اساس نظریه وندر کلیس و کارستون(مطالعه موردی: مدارس شهر تبریز)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد معماری اسلامی دانشگاه هنر اسلامی تبریز
2 هیات علمی
doi
10.22059/jfaup.2021.319528.672589چکیده
مدارس به عنوان فضای آموزشی از دیرباز نقش پر رنگی را در جامعه داشته اند و ویژگی هاى معمارى آنها، در کنار دیگر ویژگی هاى محیطی، عواملی بر ایجاد معنای مکان بوده که در این میان می توان از "فرم" به عنوان یکی از این عوامل نام برد. هدف این تحقیق تحلیل و بررسی نقش فرم در جهت دهی معنای مکان آموزشی و مقایسه آن در گذر زمان بر روی مدارس تبریز می باشد. این پژوهش از تحقیقات کاربردی و از منظر ماهیت، در مجموعه پژوهشهای کیفی قرار گرفته است. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و شیوه جمعآوری اطلاعات به صورت کتابخانهای و پیمایشهای میدانی میباشد. ابتدا با کمک مبانی نظری – براساس نظریه وندرکلیس و کارستون- جایگاه فرم را به عنوان یکی از مولفههای تاثیرگذار در معنای مکان مشخص نموده و با تکنیک تحلیلی-مقایسهای به بررسی نمونههای موردی میپردازد. نتایج حاکی از آن است که با گذشت زمان ؛ مدارس معاصر نسبت به مدارس سنتی و تاریخی بخاطر تغییر فرم معنای محیطی خود را از دست داده اند و بیشتر به صنعتی سازی براساس فرم های ثابت پیش مهندسی گرایش پیدا کرده اند؛ و نتایج نشان داد فرم در ایجاد معنای محیطی و مکانی نقش و تاثیر مهمی دارد.