فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

این مطالعه با هدف بررسی اثرات کودهای آلی و شیمیایی و ترکیب آن‌ها همراه با تلقیح قارچ مایکوریزا (Funneliformis mosseae) بر رشد، تغذیه و تولید زیست‌توده آویشن باغی (Thymus vulgaris L.) طی دو سال زراعی (1398-1399و 1399-1400) انجام شد. در این ارزیابی مزرعه‎ای، تیمارهای تغذیه‎ای مختلف شامل شاهد (بدون کود)، ورمی‌کمپوست (12 تن در هکتار)، کود شیمیایی (105 کیلوگرم نیتروژن و 120 کیلوگرم فسفر در هکتار)، تیمار تلفیقی 50 درصد ورمی‌کمپوست و 50 درصد کود شیمیایی (6 تن ورمی‌کمپوست + 50 کیلوگرم نیتروژن و 60 کیلوگرم فسفر در هکتار)، تیمار تلفیقی 50 درصد ورمی‌کمپوست و بیوچار (6 تن ورمی کمپوست + 5 تن بیوچار در هکتار) و تیمار تلفیقی 50 درصد کود شیمیایی و بیوچار (50 کیلوگرم نیتروژن و 60 کیلوگرم فسفر+ ۵ تن بیوچار در هکتار) در طی دوره آزمایش، مورد بررسی قرارگرفتند. نتایج نشان داد که تلقیح با مایکوریزا زیست‌توده، ارتفاع، وزن خشک و حجم ریشه، محتوای کلروفیل، جذب نیتروژن و جذب فسفر را نسبت به عدم تلقیح بهبود داد. از طرف دیگر، کاربرد تلفیقی ورمی‌کمپوست و بیوچار باعث افزایش زیست‌توده (57 درصد)، ارتفاع گیاه (30 درصد)، حجم ریشه (58 درصد)، وزن خشک ریشه (109 درصد)، جذب نیتروژن (65 درصد) و جذب فسفر نسبت به شاهد شد. تیمار تلفیقی کود شیمیایی و بیوچار نیز باعث افزایش 92 درصدی میزان کلروفیل a (92 درصد) و کلروفیل a + b (64 درصد) شد. براساس نتایج، تلقیح با مایکوریزا و همچنین کاربرد تلفیقی کودهای شیمیایی و ورمی‌کمپوست با بیوچار برای تولید آویشن قابل توصیه است.