نقد و آسیب‌شناسی آغاز آموزش معماری در مدرسه هنرهای زیبا: از ورود سیستم بوزار تا سال 1348

نویسندگان

1 دانشگاه تهران

doi
10.22059/jfaup.2021.298624.672419
چکیده

هدف این تحقیق نقد و بررسی آسیب‌شناسانه آغاز آموزش آکادمیک معماری در ایران متاثر از سیستم آموزش بوزار است. پرسش‌های اصلی عبارتند از: تا چه حد استفاده از سیستم بوزار به عنوان سیستم آغازگر آموزش آکادمیک معماری در ایران صحیح بود؟ نقاط قوت و ضعف این سیستم و ریشه آسیب‌های آن در دانشکده هنرهای زیبا چه بوده است؟ روش به‌کار رفته در این تحقیق روش تفسیری-تاریخی است. فرایند تحقیق، در دو گام صورت می‌گیرد. گام اول شامل شناخت اولیه، تحلیل ارکان پنج‌گانه این سیستم و معرفی نقاط قوت و ضعف آن می‌باشد. گام دوم مرحله آسیب‌شناسی است که به ریشه‌یابی مسائل و مشکلات این دوره می‌پردازد. دستاوردهای تحقیق نشان می‌دهد که بهره‌گیری از سیستم آموزش بوزار به سبب شهرت و رواج آن در جهان و خصوصا نیازهای جدید و تحولات معماری کشور، گزینه‌ای قابل‌تامل می‌نمود. اما از سه زاویه موجد آسیب‌هایی بود که در سه بخش به صورت آسیب‌شناسی بیرونی، آسیب‌شناسی انتقال و آسیب‌شناسی درونی مورد مطالعه قرار می‌گیرد. از آنجائی‌که ردپای سیستم آغازین و آسیب‌های آن در سیستم جاری آموزش معماری قابل‌ردیابی است، نتایج تحقیق ضمن تبیین نقاط قوت و ضعف سیستم، پیشنهاداتی در راستای باززنده‌سازی نقاط قوت و رفع نقاط ضعف متناسب با شرایط امروز مطرح می‌نماید.