اثر پوترسین و اسپرمیدین بر صفات کمی، کیفی و غلظت عناصر معدنی برگ چغندرقند در سطوح مختلف آبیاری (مطالعه موردی: تربتحیدریه)
نویسندگان
1 گروه علوم کشاورزی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
2 گروه کشاورزی، واحد یادگار امام شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 گروه علوم کشاورزی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
4 گروه علوم کشاورزی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
5 گروه علوم و مهندسی آب، دانشکده مجتمع آموزش عالی میناب، هرمزگان، ایران
doi
10.22034/csrar.2023.368778.1290چکیده
بهمنظور بررسی اثر محلولپاشی پلیآمینها و رژیمهای مختلف آبیاری بر عملکرد کمی و کیفی و برخی از عناصر غذایی چغندرقند، آزمایشی بهصورت کرتهای یکبار خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در سال 1399 در دشت جلگه رخ تربتحیدریه استان خراسان رضوی اجرا گردید. تیمارهای اصلی شامل آبیاری با 100، 75 و 50 درصد نیاز آبی چغندرقند و تیمارهای فرعی شامل کاربرد پلیآمین بهصورت محلولپاشی پوترسین (1 و 0/5 میلیمولار)، اسپرمیدین (1 و 0/5 میلیمولار) و شاهد (بدون محلولپاشی) بودند. نتایج نشان داد اثر تیمارهای محلولپاشی پلیآمین و آبیاری بر تمامی صفات کمی و کیفی شامل عملکرد بیولوژیک، عملکرد ریشه، وزن خشک ریشه، وزن تر و خشک برگ، عیار قند، عملکرد شکر، عملکرد شکر خالص، قند قابل استحصال و ضریب استحصال قند و عناصر غذایی برگ معنیدار بود. در محلولپاشی پلیآمینها، تیمارهای پوترسین و اسپرمیدین یک میلیمولار، دارای بیشترین عملکرد کمی، کیفی و عناصر غذایی برگ بودند. سطوح مختلف آبیاری نیز اثر معنیداری بر کلیه صفات عملکردی داشت. کمآبیاری باعث کاهش عناصر غذایی در برگ گردید و بالاترین مقدار عناصر از تیمار آبیاری کامل حاصل شد. اثرات متقابل پلیآمینها و آبیاری بر صفاتی نظیر عملکرد ریشه، شکر و شکر سفید معنیدار بود. بهطورکلی نتایج این تحقیق مشخص نمود محلولپاشی پوترسین و اسپرمیدین با غلظت 1 میلیمولار در آبیاری 75 درصد نیاز آبی، به طور معنیداری سبب بهبود صفات مورفوفیزیولوژیک، عملکرد کمی و کیفی چغندرقند شده و اثر منفی تنش خشکی را کاهش میدهد.
