ارزیابی عملکرد حرارتی بافتهای شهری در اقلیم شهر تهران: آموزههایی برای طراحی شهری حساس به شرایط خرداقلیم
نویسندگان
1 استاد، دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استاد دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
3 دانشجوی دوره دکتری شهرسازی، دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jfaup.2020.296175.672397چکیده
آسایش حرارتی در فضاهای شهری به دلیل نقش چشمگیر آن در کیفیت این فضاها از اهمیت به سزایی برخوردار است. بنابراین، ضروری است طراحی فرم فضاهای شهری با در نظر گرفتن اصول آسایش حرارتی صورت گیرد. پژوهش حاضر به کمک شاخصهای آسایش حرارتی، چارچوبی برای سنجش جامع اثرات فرم شهری بر عملکرد حرارتی (آسایش و استرس حرارتی) در فصول گرم سال ارائه. همچنین، فرایند تدوین الگوی فضایی-زمانی آسایش حرارتی بهمثابه ابزاری برای سنجش سناریوهای طراحی بافتهای مسکونی در راستای کاهش جزایر حرارتی معرفی می شود. در تحقیق حاضر، مؤلفههای فرم بافت شهری از قبیل نسبت فضای باز و نیز مؤلفههای مربوط به پروفایل معابر، از قبیل ارتفاع ساختمانها، جهت و درجه محصوریت در نمونههای منتخب شهر تهران بررسی گردیده است. ارزیابی نقش این دو دسته مؤلفه در عملکرد آسایش حرارتی سبب میشود تا نقش توأمان مؤلفههای فرم ساختمانها و معابر در بافتهای شهری باهمدیگر دیده شود. بر این اساس، عملکرد هر یک از گونه بافتهای شهری در تأمین آسایش حرارتی و نیز ایجاد استرس حرارتی تعیین و تحلیل میگردد. چنین تحلیلهای فضایی-زمانی در محیط شهری، طراح را قادر به ارزیابی طرح خود کرده و راهکارهایی برای بهبود وضعیت موجود ارائه دهد تا کیفیت فضاهای شهری در اقلیمهای گرم ارتقا یابد.