اثر تنظیم کنندههای رشد جیبرلین و سیتوکنین بر برخی ویژگیهای بیوشیمیایی و وزن خشک گیاه استویا (Stevia rebaudiana Bertoni)
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه علوم گیاهی، دانشکده زیست شناسی، دانشگاه دامغان، دامغان، ایران
2 مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خراسان رضوی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، مشهد، ایران
3 گروه علوم گیاهی، دانشکده زیست شناسی، دانشگاه دامغان، دامغان، ایران
doi
10.22034/csrar.2024.361299.1273چکیده
ارتباط بین یاختهایی در گیاهان آلی به منظور رشد و نمو به وسیله پیام آورهای شیمیایی به نام تنظیم کنندههای رشد گیاه انجام میشود. به منظور بررسی تغییرات برخی ترکیبات شیمیایی و وزن خشک اندام هوایی گیاه استویا آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در گلخانه مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی خراسان رضوی در سه تکرار انجام شد. فاکتورها شامل جیبرلین (صفر، 50 و 100 میلیگرم در لیتر) و سیتوکنین (صفر، 50 و 100 میلیگرم در لیتر) بودند. نتایج نشان داد که بیشترین مقدار قندهای محلول از کاربرد ppm 50 جیبرلین به همراه ppm 100 سیتوکنین بدست آمد که نسبت به شاهد 25 درصد افزایش نشان داد. مقدار پروتئین برگ تنها در حضور غلظتهای مختلف تنظیم کننده رشد جیبرلین معنیدار بود. بیشترین مقدار پرولین از کاربرد تلفیقی ppm 100 جیبرلین و ppm 0 سیتوکنین حاصل شد که نسبت به شاهد 63 درصد افزایش نشان داد. بیشترین مقدار کلروفیل b از اعمال سطوح ppm 50 همزمان سیتوکنین و جیبرلین به دست آمد. کمترین مقدار وزن خشک اندام هوایی در حضور تیمار ترکیبی دو تنظیم کننده رشدی در سطح ppm 100 مشاهده شد و بیشترین مقدار در سطح ppm 100 تنظیم کننده رشد جیبرلین به دست آمد. نتایج ضرایب همبستگی نشان داد که وزن خشک اندام هوایی با میزان پرولین همبستگی مثبت و معنیداری (**r=0/63) داشت. به طور کلی نتایج نشان داد که سطوح مختلف جیبرلین بر صفتهای بیوشیمیایی و مورفولوژیکی استویا مؤثرتر از تنظیم کننده رشد سیتوکنین بود.