تأثیر یکپارچه‌سازی اراضی بر میزان عملکرد مزارع گندم در کرمان با رهیافت تابع ترانسلوگ

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه اقتصاد کشاورزی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران

2 گروه اقتصاد کشاورزی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران

3 گروه اقتصاد کشاورزی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران

doi
10.22034/csrar.2024.395877.1340
چکیده

یکی از مهم‌ترین موانع و مشکلات عمده بخش کشاورزی در کشورهای درحال‌توسعه خردی و پراکندگی اراضی کشاورزی می‌باشد که علاوه بر افزایش در هزینه‌های تولید موجب کاهش بهره‌وری و ایجاد ضایعات در نهاده­های مورد استفاده می‌گردد. استفاده بهینه از اراضی و نهاده‌های کشاورزی جهت تأمین محصولات راهبردی مانند گندم از مهم‌ترین اهداف توسعه کشاورزی پایدار و ایجاد امنیت غذائی در کشور بشمار می‌رود. خرده مالکی بدلیل مشکلات مربوط به استفاده بهینه از فناوری‌ها و روش‌های نوین، محدودیت در بازدهی تولید را موجب می‌شود. هدف از این پژوهش بررسی تأثیر اندازه سطح زیرکشت بر میزان عملکرد در مزارع گندم می‌باشد. داده‌های مورداستفاده در این تحقیق از طریق 150 پرسشنامه به‌صورت خوشه‌ای دومرحله‌ای در بازه زمانی 1400-1399 از منطقه دشت کار استان کرمان جمع‌آوری گردیده است. نتایج به‌دست‌آمده از این تحقیق نشان داد که میزان سطح مزارع تأثیر معناداری به میزان83/2- بر عملکرد دارد. به دلیل کثرت اراضی خرد و پراکنده در کشور، پیشنهاد می‌گردد در طرح یکپارچه سازی اراضی گندم به کارایی نهاده‌های تولید (آب و کود) که سهم زیادی در افزایش عملکرد داشته، توجه ویژه‌ای شود. به منظور افزایش عملکرد در هر منطقه، تاثیرگذاری نهاده‌های موثر در اراضی بزرگ مقیاس برای محصول استراتژیک گندم در نظر گرفته شود تا منجر به بهبود توسعه کشاورزی شود.