بررسی خصوصیات بیوشیمیایی لوبیا قرمز (Phaseolus vulgaris L.) و پروتئین دانه تحت سطوح مختلف آبیاری و ترکیبات محرک رشد
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه کشاورزی، واحد خوی، دانشگاه آزاد اسلامی، خوی، ایران
2 گروه زراعت و اصلاح نباتات، واحد خوی، دانشگاه آزاد اسلامی، خوی، ایران
3 گروه زراعت و اصلاح نباتات، واحد خوی، دانشگاه آزاد اسلامی، خوی، ایران
4 گروه زراعت و اصلاح نباتات، واحد خوی، دانشگاه آزاد اسلامی، خوی، ایران
doi
10.22034/csrar.2024.351363.1260چکیده
به منظور بررسی اثرات سطوح مختلف آبیاری و ترکیبات محرک رشد بر خصوصیات بیوشیمیایی و عملکرد لوبیا قرمز، آزمایشی به صورت طرح اسپلتپلات در قالب بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار در روستای پیرموسی شهرستان خوی طی سال 1400 اجرا گردید. آبیاری به عنوان فاکتور اصلی در سه سطح 8، 11 و 14 روز یکبار و ترکیبات محرک رشد به عنوان فاکتور فرعی در 5 سطح که 3 مورد به صورت محلول پاشی شامل آمینو اسید، محرک ریشهزایی و کود پتاسیم و مصرف هیومیک اسید همراه با آب آبیاری، و عدم مصرف (شاهد) بود. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که سطوح آبیاری و محرکهای رشد تأثیر معنیداری بر قند محلول، محتوای آب نسبی برگ، درصد پروتئین و عملکرد دانه داشت. افزایش فاصله آبیاریها محتوای پرولین را افزایش داد و در مقابل سبب کاهش کارتنوئیدها و کلروفیل کل برگها شد. کاربرد هیومیک اسید به طور معنیداری عملکرد دانه و درصد پروتئین دانه را تحت تأثیر قرار داد. با افزایش فاصله آبیاریها، صفات بیوشیمیایی و زراعی مؤثر بر رشد و نمو لوبیا قرمز دچار اختلال گردیده و عملکرد دانه کاهش یافت. همچنین اثر متقابل دو فاکتور مورد بررسی بر پرولین، محتوای آب نسبی برگ، قندهای محلول، درصد پروتئین و عملکرد دانه معنیدار بود. بالاترین درصد پروتئین دانه در تیمار آبیاری 14 روز یکبار و مصرف کود پتاسیم و همچنین عدم مصرف مواد محرک بدست آمد. بهطوریکه بالاترین عملکرد دانه در تیمار آبیاری 8 روز یکبار و هیومیک اسید به میزان 3076 کیلوگرم در هکتار و حداکثر پروتئین دانه هم در تیمار آبیاری 14 روز یکبار و عدم مصرف مواد محرک به دست آمد.