شناسایی عوامل موثر بر ارزیابی محیط زیستی ساختمان در مجموعه مسکونی با بهرهگیری از ابزارهای موجود ارزیابی عملکرد بنا
نویسندگان
1 گروه معماری، مرکز آموزش عالی فیروزآباد، فیروزآباد، فارس، ایران.
2 استاد گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس،تهران،ایران
3 دانشیار گروه معماری،دانشکده هنر و معماری،دانشگاه تربیت مدرس،تهران،ایران
doi
10.22059/jfaup.2018.238430.671765چکیده
مقاله حاضر به دنبال تبیین عوامل موثر بر بهبود شرایط زیستی مجموعههای مسکونی، با اتکا بر ادبیات جهانی موضوع است. در این راه، با تجزیهوتحلیل مسائل و موضوعات در ادبیات موضوع و بررسی هشت سیستم ارزیابی عملکرد ساختمان با موضوع مرتبط، شاخصهای تحقیق استنتاج گردید. در تدوین آنها در مجموعههای مسکونی، از سیستمهایی استفاده شده که با موضوع ساختمانهای مسکونی شکل گرفتهاند. سپس از مصاحبه نیمهساختار یافته با صاحبنظران، چارچوب نظری تحقیق شکل گرفت. این چارچوب، نگارندگان را در سنجش ارتباط متغیرهای پژوهش با شرایط ساختوساز کشور، تدوین فرضیهها و اعتبارسنجی چارچوب نظری رهنمون ساخت. آزمون فرضیهها با روش تحلیل عاملی تاییدی و مدلسازی معادلات ساختاری از طریق پیمایش با ابزار پرسشنامه انجام شد. نتایج تحقیق نشان داد که متغیرهای همافزایی ذینفعان در برنامه معماری، کارآمدی، سکونتپذیری محیط، ماندگاری و عملکرد محیط زیستی در ارزیابی محیط زیستی ساختمان مورد توجه است. همافزایی ذینفعان در برنامه معماری، مهمترین عامل موثر بر عملکرد محیط زیستی مطالعه موردی تحقیق است. عوامل سهگانه کارآمدی، سکونتپذیری محیط و ماندگاری نیز در ارتقای این عملکرد، ایفای نقش میکند. دستاورد تحقیق، ارائه عوامل ارتقای ابعاد زیستی محیط مجموعه مسکونی است و در توسعه ابزارهای ارزیابی و تبیین راهبردها و اقدامات میتوان از این پژوهش بهره برد.