تجمع و انتقال مجدد مواد فتوسنتزی در گندم: جنبههای زراعی و مورفو- فیزیولوژیکی
نویسندگان
1 گروه علوم گیاهی و گیاهان دارویی، دانشکده کشاورزی مشگین شهر، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه جهرم، جهرم، ایران
3 گروه کشاورزی، واحد پارس آباد مغان، دانشگاه آزاد اسلامی، پارس آباد مغان، ایران
doi
10.22034/csrar.2023.342095.1236چکیده
جهت اصلاح و معرفی ارقام گندم با عملکرد دانه بالا ضروری است آگاهی و دانش ما در خصوص صفات فیزیولوژیکی مرتبط با آن افزایش یابد. ذخیره مواد فتوسنتزی در ساقه و انتقال مجدد آنها به دانه از مهمترین صفات فیزیولوژیکی مرتبط با عملکرد دانه و مقاومت به تنشهای محیطی در گندم است. ترکیب اصلی مواد ذخیره شده در ساقه گندم کربوهیدراتهای محلول در آب میباشد. کربوهیدراتها در میانگرههای ساقه، زمانی تجمع مییابند که ساختار آن میانگره تکمیل شده باشد. ارقام گندم با طول و وزن مخصوص (نسبت طول به وزن میانگره) مناسب ساقه، گنجایش بیشتری برای تجمع مواد فتوسنتزی در ساقه خود دارند. در شرایط مطلوب محیطی، مقدار ذخیرهسازی در ساقه افزایش مییابد. انتقال مجدد مواد ذخیرهای ساقه، زمانی اتفاق میافتد که فتوسنتز جاری جوابگوی نیاز دانهها نمیباشد. پایههای فیزیولوژیک نحوه رسیدن پیام برای شروع انتقال مجدد به طور کامل مشخص نشده است. احتمالاً سطح ساکاروز و غلظت هورمون آبسزیک اسید در ساقه در شروع تجزیه ذخایر نقش داشته باشند. مقدار انتقال مجدد در هر رقم، توسط مقدار ذخیرهسازی ساقه و کارایی انتقال مجدد تعیین میشود. کارایی انتقال مجدد نیز توسط تعداد و وزن دانه (قدرت مخزن) مشخص میگردد. تنشهای محیطی زمان شروع و مقدار انتقال مجدد را تحت تأثیر قرار میدهند. مقدار مشارکت انتقال مجدد در پر کردن دانه گندم متغیر بوده و بسته به رقم، شرایط محیطی و تغییرات وزن دانه تغییر میکند. رابطه مشخصی بین عملکرد دانه و انتقال مجدد مشاهده نمیشود. این امر نشان میدهد اصلاح ارقام با انتقال مجدد بالا و عملکرد دانه بالا کار سادهای نمیباشد.