فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه مطالعه: بیهوشی در خرگوش به‌دلیل حساسیت آن با مشکلاتی مواجه است. محققین همواره درپی یافتن روش و داروهای مناسب برای ایجاد بیهوشی در خرگوش می‌باشند.هدف: مطالعه حاضر به‌منظور بررسی کیفیت بیهوشی و پارامترهای بیوشیمیایی و هماتولوژیک خرگوش پس از بیهوشی با آسپرومازین-آلفاکسالون و آسپرومازین-آلفاکسالون-میدازولام انجام شد.روش‎کار: 12 راس خرگوش نر نژاد نیوزیلندی به دو گروه تقسیم شدند. آسپرومازین به‌عنوان پیش‌بیهوشی (02/0 میلی‌گرم بر کیلوگرم، داخل عضلانی) تجویز و به دنبال آن کاتترگذاری در سیاهرگ صافن جانبی پای راست انجام شد. در گروه 1: آلفاکسالون (4 میلی‌گرم بر کیلوگرم) و درگروه 2: آلفاکسالون+میدازولام (3/0 میلی‌گرم بر کیلوگرم) به آهستگی در سیاهرگ مزبور تجویز شد. پیش از تزریق دارو و 30 دقیقه بعد از القای بیهوشی خون‌گیری انجام شد. فاکتورهای بیوشیمیایی، هماتولوژیک و الکترولیت‌های خون در آزمایشگاه و با کیت‌های مربوطه اندازه‌گیری شدند. در زمان‌های  0 و 30 و 60 دقیقه بعد از القای بیهوشی پارامترهای فیزیولوژیک و شاخص‌های بیهوشی با تعیین بازگشت رفلکس ایستایی و پدال ثبت گردید.نتایج: میزان پارامترهای بیوشیمیایی در هر دو گروه دریافت‌کننده با آسپرومازین-آلفاکسالون و آسپرومازین-آلفاکسالون-میدازولام نسبت به قبل از تجویز دارو اندکی افزایش یافت اما ازلحاظ آماری معنی‌دار نبود. مشاهده افزایش معنی‌دار آسپارتات آمینوترانسفراز 30 دقیقه بعد از القای بیهوشی احتمالاً به‌دلیل اثر دارو بر بافت‌های عضلانی می‌باشد. تغییرات در الکترولیت‌های خون معنی‌دار نبود و در پارامترهای هماتولوژیک افزایش معنی‌دار نوتروفیل‌ها و کاهش لنفوسیت‌ها 30 دقیقه پس از القای بیهوشی رخ داد. طول دوره بیهوشی و بی‌دردی با افزودن میدازولام افزایش یافت اما این افزایش معنی‌دار نبود.نتیجه­گیری نهایی: نتایج نشان می‌دهد پیش بیهوشی با آسپرومازین و در ادامه تجویز آلفاکسالون و آلفاکسالون-میدازولام تغییرات معنی‌داری در پارامترهای بیوشیمیایی و هماتولوژیک سرم خرگوش نداشته است. افزودن میدازولام به پروتکل بیهوشی، طول دوره بیهوشی و زمان بی‌دردی را افزایش داد. ارزیابی بیشتر برای تعیین اینکه آیا این پروتکل برای خرگوش‌های تحت عمل جراحی مفید است یا خیر، موردنیاز است.