سنجش کیفیت زندگی در قلمرو مسکن در بافت های فرسوده واجد ارزش تاریخی شهر اصفهان
نویسندگان
1 استاد دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
2 استادیار دانشکده شهرسازی و معماری، دانشگاه هنر اصفهان
doi
10.22059/jfaup.2017.61654چکیده
هدف این مقاله، سنجش کیفیتزندگی در قلمرو مسکن در بافتهای فرسوده واجد ارزش تاریخی شهر اصفهان بود. بدین منظور از مطالعه کتابخانهای و فن تحلیل مقایسهای جهت تحلیل بُعد عینی کیفیتزندگی در قلمرو مسکن و از مطالعه میدانی از نوع پرسش نامهای و فن تحلیل عاملی برای تحلیل بُعد ذهنی آن استفاده گردید. نتایج به دست آمده در ارتباط با بُعد عینی کیفیتزندگی در قلمرو مسکن حاکی از آن بود که به غیر از شاخصهای کیفیت مسکن و میانگین مساحت قطعات و تعداد اتاق در واحد مسکونی، سایر شاخصهای کیفیت زندگی در قلمرو مسکن از وضعیت مناسبتری نسبت به نواحی شهری کشوری برخوردارند. بررسی وضعیت ذهنی کیفیتزندگی در قلمرو مسکن نیز مشخص نمود که اولاً کیفیتزندگی در قلمرو مسکن قابل تقسیم به چهار زیرقلمرو شامل کیفیت مسکن، فضای مسکن، امنیت تصرف و تعلق به مسکن میباشد که به ترتیب بیشترین درصد از واریانس را تبیین مینمایند و ثانیاً بیشترین مشکل در قلمرو مسکن در ارتباط با زیرقلمروهای کیفیت مسکن و تعلق به مسکن نمود یافته است. از این رو با توجه به وجود مشکل در زیرقلمرو کیفیت مسکن و شدت تاثیرگذاری آن در قلمرو مسکن، میتوان کیفیت مسکن را الویت اصلی پرداختن به مقوله کیفیتزندگی در قلمرو مسکن عنوان نمود.
