بررسی معیارهای ظرفیتسنجی توسعه مجدد در محدوده بافت قدیم بابل
نویسندگان
1 کارشناس ارشد شهرسازی، دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
2 دانشیار دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jfaup.2016.61100چکیده
فرسودگی بافت که نتیجه فرسایش کالبدی، اقتصادی و اجتماعی است، به مرور محدودهای از شهر را از چرخه زندگی شهری و شهروندی خارج کرده و سبب هدر رفتن زمین در بخشهای توانمند شهر –محدودههای مرکزی و بافت قدیمی- میشود. شهر بابل دارای محلات متعدد قدیمی میباشد که در توسعه فیزیکی شهر به ظرفیت آنها توجهی نشده است و توسعه عموماً به صورت افقی و در جهت تخریب اراضی کشاورزی و باغات اطراف شهر بوده است. پژوهش حاضر در پی یافتن ظرفیتها و پتانسیلهای بالقوه موجود در محلات جهت توسعه مجدد و راههای به فعلیت درآوردن آنها میباشد. در این پژوهش با استفاده از فرایند تحلیل سلسله مراتبی (AHP)، ضریب اهمیت معیارهای ظرفیتسنجی توسعه مورد سنجش و استفاده قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان میدهد با توجه به معیارهای مطرح شده، محدوده مورد مطالعه دارای ظرفیتهای توسعه زیادی است که استفاده از آنها برای توسعه مجدد محلات، تاثیر بسزایی در حل مشکلات شهر داشته و نقش مهمی در تحقق توسعه مجدد خواهد داشت. همچنین در برخی مناطق به علت فقدان پتانسیل برای توسعه بیشتر و افزایش نیافتن تراکم و جلوگیری از مهاجرت ساکنین قدیمی، حفظ وضع موجود پیشنهاد میشود.
