سنجش فقر شهری و ارتباط آن با دسترسی به خدمات شهری در شهر قزوین
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری برنامه ریزی شهری و منطقه ای، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران
2 استاد دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jfaup.2016.60160چکیده
به منظور دستیابی به هدف اصلی مطالعه حاضر مبنی بر شناسایی رابطه میان فقرشهری و دسترسی به خدمات شهری در شهر قزوین، رویکرد فقر قابلیتی و شاخص فقر چندبعدی، مدل حداقل فاصله برای اندازه گیری دسترسی به خدمات و محاسبات فاصله بر اساس خط مستقیم یا روش اقلیدسی مدنظر قرار گرفتند. برای تبیین چگونگی پراکنش فقر در شهر قزوین، شاخصهای فقر شهری (23 شاخص) از متون نظری و تجربی مرتبط استخراج شده و پس از انجام تحلیل عاملی، در سه عامل جمعیت وابسته، محرومیت اجتماعی و محرومیت مسکن و محرومیت درآمدی خلاصه و در محیط GIS ترسیم گردیدند. نتایج حاکی از تمرکز فقر شهری در بخشهای جنوب و جنوب غربی شهر است. از طرف دیگر بررسیهای صورت گرفته در دسترسی به خدمات شهری از طریق روشهای عینی و ذهنی (استفاده از پرسشنامه) و استفاده از تحلیل عاملی، نشاندهنده ضعف برخی از خدمات شهری در سرویسدهی به ساکنین (بویژه در پهنه های فقیر) میباشد. در نهایت با بکارگیری رگرسیون خطی، یافتههای تحقیق نشاندهنده وجود رابطه نسبی معنیداری بین فقر شهری و دسترسی به خدمات شهری است، به طوری که شاخص فقر شهری با دو عامل خدمات پایه مسکن وخدمات سطح برزن همبستگی داشته و رابطه معناداری دارند.