بازتجسد «پرسهزن» شهر مدرن در پیکر تماشاگر فیلم
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
2 استادیار دانشکده هنرها و ادیان، دانشگاه هنر اصفهان
3 استادیار دانشکده معماری، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
4 دکتری پژوهش هنر، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان
doi
10.22059/jfaup.2016.59678چکیده
پرسهزنی، نوعی گردش بیهدف در هزارتوی متروپولیس مدرن میباشد، که با گونهای از ادراک در حال عدمتمرکز توامان است. تماشاکردن و «جذبشدن» به جذابیتهای بصری و فضایی شهر، محرک اصلی پرسهزن است؛ کسی که در پی غوطهور ساختن خود در حسانیت جمعی فضاهای شهری میباشد، در جستجوی آمیختن و ذوبشدن با «توده جمعی» و سیلان آشوبهای شهری. در روند مشاهده مناظر شهری، «پرسهزن» از تصاویر شهری مانند دوربین سینما فیلم میگیرد و به مثابه یک تدوینگر به مونتاژ شاتهای گرفته شده میپردازد. این پژوهش که از نوع نظری و با روش توصیفی- تحلیلی صورت گرفته است، میکوشد این نکته را آشکار سازد که با ظهور سینما، الگوی پرسهزن به مثابه تماشاگری سرگردان که در میان فضاهای داخلی و خارجی شهر مدرن گذار میکرد، در پیکر تماشاگر فیلم دگرباره حلول پیدا کرد و تماشاگر سینما را نیز میتوان یک «پرسهزن خیالی» در حال گذار در فضاها و زمانهای فیلمی در نظر گرفت. با تغییرات شهرسازی معاصر، بستر پرسهزنی نیز دگرگون گشته است و در شهرهای ماشینمحور معاصر، رانندگی با اتومبیل را میتوان به مثابه نوع نوینی از پرسهزنی در نظر گرفت. در «اتوپیای» ماشین، مناظر به گونهای سکانسی ظاهر میشوند و به تجربهای سینماتیک از شهر شکل میدهند.
