مراتب دگردیسی کالبدی در مسجد مظفریة تبریز؛ تحلیلی بر مبنای شناخت ساختاری لایههای تاریخی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز
2 استادیار دانشکده معماری، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jfaup.2015.56718چکیده
مسجد مظفریه (مسجد کبود) تبریز، یکی از شاهکارهای هنری عصر قراقویونلوها است. اما مسألة مطرح دربارة معماری این بنا، عدم وجود اصالت در کلیت حجمی آن میباشد. زیرا در طی زمان، ساختار بنا دگردیسی یافته و تفاوتهای فاحشی بین کالبد فعلی و کالبدی که معماران اولیهاش اراده کرده بودند، وجود دارد. تبیین علمی سیر تحولات کالبدی این بنا، مسألة پژوهشی بود که این مقاله مستخرج از آن میباشد. در نوشتار حاضر، مراتب دگردیسی کالبدی مسجد، برپایة اسناد تاریخی و نیز بررسی عینی شواهد موجود (لایههای تاریخی اثر) مورد بحث قرار گرفته است و در انجام آن، اطلاعات پایه به دو طریق «تحلیل اسنادی» و «مشاهدة عینی» تحصیل شده است. از نتایج پژوهش این نکته میباشد که ساختار کنونی مسجد، حاصل همنشینی لایههای کهن با لایههای جدید است و آنچه از بنا پدیدار میشود، علیرغم سیمائی منسجم، فاقد اصالت تامّه بوده و مظهر ارادههای متأخر نیز میباشد. مضاف آنکه با گذشت زمان و کهنه شدن تدریجی الحاقات معاصر ـ که عموماً به سیاق قدیم بازسازی شدهاند ـ گاه «اصل» و «بدل» خلط شده و بازدیدکنندگان، تمامیت کالبدی مسجد را چنین میانگارند که از ابتدا بوده است. معهذا در سالهای اخیر، اهتمام در تفاوت نهادن بین بخشهای اصیل و الحاقی ـ که از اصول علمی حفاظت معماری است ـ در برخی اقدامات حفاظتی این بنا به چشم میخورد.