مراتب دگردیسی کالبدی در مسجد مظفریة تبریز؛ تحلیلی بر مبنای شناخت ساختاری لایه‌های تاریخی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز

2 استادیار دانشکده معماری، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران

doi
10.22059/jfaup.2015.56718
چکیده

مسجد مظفریه (مسجد کبود) تبریز، یکی از شاهکارهای هنری عصر قراقویونلوها است. اما مسألة مطرح دربارة معماری این بنا، عدم وجود اصالت در کلیت حجمی آن می­باشد. زیرا در طی زمان، ساختار بنا دگردیسی یافته و تفاوت­های فاحشی بین کالبد فعلی و کالبدی که معماران اولیه­اش اراده کرده بودند، وجود دارد. تبیین علمی سیر تحولات کالبدی این بنا، مسألة پژوهشی بود که این مقاله مستخرج از آن می­باشد. در نوشتار حاضر، مراتب دگردیسی کالبدی مسجد، برپایة اسناد تاریخی و نیز بررسی عینی شواهد موجود (لایه­های تاریخی اثر) مورد بحث قرار گرفته است و در انجام آن، اطلاعات پایه به دو طریق «تحلیل اسنادی» و «مشاهدة عینی» تحصیل شده است. از نتایج پژوهش این نکته می­باشد که ساختار کنونی مسجد، حاصل همنشینی لایه­های کهن با لایه­های جدید است و آنچه از بنا پدیدار می­شود، علیرغم سیمائی منسجم، فاقد اصالت تامّه بوده و مظهر اراده­های متأخر نیز می­باشد. مضاف آنکه با گذشت زمان و کهنه شدن تدریجی الحاقات معاصر ـ که عموماً به سیاق قدیم بازسازی شده­اند ـ گاه «اصل» و «بدل» خلط شده و بازدیدکنندگان، تمامیت کالبدی مسجد را چنین می­انگارند که از ابتدا بوده است. معهذا در سال­های اخیر، اهتمام در تفاوت نهادن بین بخش­های اصیل و الحاقی ـ که از اصول علمی حفاظت معماری است ـ در برخی اقدامات حفاظتی این بنا به چشم می­خورد.