بررسی عوامل موثر بر چگونگی سکونت در محلات نمونه موردی: محله عودلاجان در تهران
نویسندگان
1 استاد، دانشکده معماری، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
2 دکترای شهرسازی، دانشگاه سوربن، پاریس، فرانسه
doi
10.22059/jfaup.2015.56369چکیده
در شهرهای قدیمی ایران، محله، مکانی واقعی برای زندگی، فضایی برای تعاملات اجتماعی و همچنین مکانی برای فعالیتهای تولیدی و اقتصادی بوده است. با تحولات شهری و دگرگونی سبک زندگی، محلهها نیز با تغییرات قابل توجهی مواجه شدند. در تهران به عنوان پایتخت، تغییرات ایجاد شده بارزترند. محله عودلاجان که در هسته تاریخی شهر واقع شده و تا سالهای 1340، مطلوبترین محله برای زندگی بوده، به دنبال گسترش شهر و شکلگیری محلات جدید و همچنین تاثیر عوامل دیگر از جمله نفوذ بازار و سیاستهای شهری، دچار تحولات اساسی شده است. در اثر فرآیند جابجایی جمعیت و استقرار گروههای مهاجر و کم درآمد به جای ساکنان اصیل در محله، نحوه سکونت و رفتار افراد در فضای محله نیز تغییر کرده است. هدف از این پژوهش، شناخت چگونگی سکونت در محله و عوامل موثر بر آن است. مطالعات انجام شده در محله نشان میدهد که چگونگی سکونت و رفتار ساکنان در محله تا حد قابل توجهی متاثر از تصویر ذهنی آنها از محله است. این تصویر ذهنی از یک طرف بستگی به ویژگیهای فردی ساکنان دارد و از طرف دیگر متاثر از عوامل بیرونی مانند خصوصیات کالبدی محیط، نوع نگاهها از بیرون به محله و سیاستهای شهری است.
