بهرهگیری از الگوهای طبیعت برای طراحی ساختارهای تغییرپذیر خمشو در معماری
نویسندگان
1 دکترای معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه اشتوتگارت، آلمان
doi
10.22059/jfaup.2015.56372چکیده
به طور معمول بخش مهمی از تغییرات در معماری از طریق ساختارهای تغییرپذیر ممکن میگردند. این گونه ساختارها عموماً از مصالحی سخت یا نرم یا ترکیبی از ایندو تشکیل شدهاند، اما توسعۀ مصالح جدید در عرصۀ معماری، امکان بهرهگیری از اجزای انعطافپذیر و خمشو را نیز در سالهای اخیر فراهم نموده است. این گونه ساختارهای تغییرپذیرخمشو، برتریهایی نسبت به ساختارهای تغییرپذیر معمول داشته که از مهمترین آنها سادگی، سبکی، نیاز به اجزای الحاقی کمتر و قابلیت بازگشتپذیری سادهتر به فرم اولیه میباشد. نو بودن اینگونه سازهها باعث گردیده پاسخ به بسیاری از مسایل و سؤالات مربوط به آنها، مطالعه و پژوهشهای جدیدی را طلب کند که یکی از مهمترین این سؤالات به مکانیزمهای مناسب برای تغییرپذیری آنها مربوط میشود. در این مقاله سعی شده تا با رویکردی بایونیکی به یافتن پاسخهایی ملهم از طبیعت برای مکانیزمهای مولد تغییر فرم در این سازهها پرداختهشود. در این مسیر با بهکارگیری فرایندی سلسله مراتبی و علمی، سعی به یافتن الگوهایی مناسب از طبیعت، استخراج ایدهها از این الگوها و ارایۀ مثالهایی عملکردی در معماری با ایدههای بهدست آمده شده است. در این مسیر دو روش برای انتقال قوانین طبیعت به معماری پیشنهاد گردیده که این روشها میتوانند در بسیاری از رویکردهای بایونیکی مشابه نیز استفاده داشته باشند.
